Бывший полицейский с ПТСР написал детектив о пропавших котах

Vanwege PTSS stopte Monica als agent, haar ervaringen verwerkte ze in kinderboek  &  Woerden - Dertien jaar lang was Monica Benit politieagent, totdat ze in 2021 met PTSS thuis kwam te zitten. Ze besloot het over een andere boeg te gooien en schreef een kinderboek. Al had ze eerst een heel ander boek in gedachten. Benit hield zich bij de politie bezig met onder meer huiselijk geweld, stalking en eergerelateerd geweld. Dat deed ze in de Utrechtse wijken Overvecht en Zuilen. "Dat werk vond ik fantastisch", vertelt ze. Maar na een aantal heftige ervaringen tijdens het werk kreeg ze steeds meer klachten. Ze kon zich minder goed concentreren, moest stukken twee of drie keer lezen om ze te onthouden. In eerste instantie probeerde ze toch gewoon door te werken. Benit stond eerder op zodat ze tijd had om stukken vaker door te lezen. En halverwege de dag zocht ze een lege cel op, zette wat muziek op en "deed dan even een dansje". "Dat gaf weer energie." Schrijfvakantie Op de lange termijn werkte dat niet. Benit sliep steeds slechter, had nachtmerries. "Mijn man zei al heel lang: dit gaat niet meer, stop nou, meld je ziek. Maar daar wilde ik niks van weten." Pas na een paar jaar meldde ze zich daadwerkelijk ziek. "Het was verschrikkelijk om te moeten bellen dat het niet meer ging. Maar het kon niet meer anders." Het eerste jaar na dat telefoontje bracht Benit vooral thuis in Woerden door. "Ik lag op de bank met een dekentje, schrok van alles, durfde de straat niet meer op en had een heel kort lontje", herinnert ze zich. Toen het iets beter ging, kwam ze bij de Bond van Nederlandse Militaire Oorlogs- en Dienstslachtoffers (BNMO) terecht, die ook (ex-)politieagenten met PTSS helpt. Die veteranenorganisatie organiseert allerlei activiteiten en zo belandde Benit op een schrijfvakantie. "Daar ontdekte ik dat ik niet alleen was. Er waren allemaal lotgenoten met wie ik hierover kon praten. En daar werd ook het zaadje voor het schrijven geplant." Boek over huiselijk geweld Kort daarna besloot ze een boek te schrijven, met als thema huiselijk geweld. Maar dat bleek toch moeilijker dan gedacht. "Ik had nog steeds concentratieproblemen, mijn hoofd was een wattenbol. En ik schreef twee zinnen en merkte al: dit lukt niet." Het was haar man die haar uit de impasse hielp. Waarom geen kinderboek, vroeg hij. "Korte zinnen, eenvoudige woorden: misschien lukt dat wel. Kijk naar wat wel lukt." Het bleek een schot in de roos, want dit jaar kwam het boek De blauwe bende en het kattenmysterie uit. In dat boek verdwijnen in een dorp een heleboel katten en vier kinderen besluiten uit te zoeken wat er met de dieren gebeurd is. Malle Lieke In het boek komt ook een rechercheur voor: Lieke. Dat personage is losjes gebaseerd op Benit zelf. "Dat vinden de kinderen eigenlijk een beetje een bijzonder mens, ze noemen haar ook malle Lieke", zegt Benit. Die rechercheur harkt bijvoorbeeld midden in de nacht haar tuin. "Maar dat doet ze omdat ze nachtmerries heeft en niet kan slapen. En dat is eigenlijk ook de boodschap van het boek. Niets is wat het lijkt, iedereen heeft zijn of haar eigen verhaal." Benit is al bezig met een vervolg op het boek, dat zich op Vlieland afspeelt. "Het hele verhaal zit al in mijn hoofd. Het moet alleen nog opgeschreven worden. Ik had nooit gedacht schrijver te worden, maar dit smaakt zeker naar meer."