Семья яхтсменов столкнулась с опасностью при попытке пройти опасный пролив Кап-Горн

410 jaar geleden rondden de Nederlanders Willem Schouten en Jacob le Maire als eerste Europeanen Kaap Hoorn, en noemden de plek naar hun thuishaven. De kaap geldt als een van de gevaarlijkste zeilroutes ter wereld – een zeemansgraf waar orkanen, williwaws en enkele van de sterkste stromingen ter aarde samenkomen. Slechts een handvol plezierzeilers rondt de kaap. André en Audrey zijn twee van hen. Dit artikel is gepubliceerd in Zeilen 09/2026 en is voor abonnees ook hier digitaal te lezen. Overal kippenvel, zelfs een beetje buikpijn van de spanning. We zijn er. Vol ongeloof staren we elkaar aan. Dit is Kaap Hoorn, de plek die 410 jaar geleden op de kaart werd gezet door de Nederlandse ontdekkingsreizigers Willem Corneliszoon Schouten en Jacob le Maire. Maar zo simpel als een paar woorden op papier was het toen niet, en nu evenmin. Waarom niet? In mei 2024 vertrokken we met het plan om de wereld te bezeilen. Al in de voorbereiding wisten we het zeker: wij willen naar Patagonië. Niet naar de Cariben, maar naar het ruige zuiden. Het avontuur lonkt. Het is december 2025. We zijn onderweg naar Puerto Williams. Tijdens onze zeiltocht langs de Argentijnse kust stelt André me ineens de vraag: “Waarom ronden we Kaap Hoorn niet, als Martin erbij is?” Eind januari stapt zijn broer Martin namelijk bij ons aan boord. Ik kijk hem aan. “Kaap Hoorn?! Serieus?” Maar ik hoef er eigenlijk niet lang over te denken… Het lijkt me fantastisch! De beruchte williwaws trekken over het water. Je voelt dat dit gebied geen fouten duldt Voorbereidingen Kaap Hoorn is een deel van de Islas Wollaston. Deze eilandgroep bestaat uit negen grote eilanden waarvan Kaap Hoorn de zuidelijkste is. We raadplegen uiteraard Patagonia & Tierra del Fuego Nautical Guide, onze blauwe bijbel. Dit boek is voor ons onmisbaar: hierin staan alle nautische bijzonderheden die je moet weten als je in Patagonië zeilt. We spreken ook met bewoners en internationale zeilers over de route rondom Kaap Hoorn. Vooral Marcel en John, twee ervaren zeilers in dit gebied, delen met ons een enorme hoeveelheid kennis waar we dankbaar gebruik van maken tijdens onze voorbereiding. We moeten goed rekening houden met de stevige wind(stoten), het getij, de stroming en de beruchte williwaws. Een williwaw is een plotselinge, zeer krachtige en ijskoude valwind. Deze ontstaat wanneer koude, zware lucht door de zwaartekracht de bergen afdaalt naar zeeniveau. Maar dat is niet alles: we moeten er ook aan denken de mooie plekken te bezoeken, zoals een pinguïnkolonie. Route bepalen Stap voor stap krijgt de route vorm. Er zijn drie ankerplekken in het Nationale Park van Kaap Hoorn, waarvan één bij Kaap Hoorn zelf. De ankerplekken markeren we in onze route. Maar we vragen ons ook af: stel dat er bij aankomst al een zeilboot ligt, waar moeten we dan naartoe? We kijken op de ais of er schepen varen die mogelijk op een ankerplek gaan liggen of er al liggen. Maar we weten ook dat niet iedereen ais heeft of heeft aanstaan. We houden ons maar voor dat er niemand anders rond Kaap Hoorn zeilt. Dan verschijnt er een zeldzaam goed weervenster van drie dagen. Snel regelen we bij de kustwacht in Puerto Williams de vergunning voor Kaap Hoorn. En dan is het moment daar. We gooien los. Van de kade. Van de twijfels. We gaan. De zon komt op boven het Beaglekanaal. Albatrossen zweven om ons heen. Dolfijnen en pinguïns duiken boven het water uit. Dit is het begin van iets groots. Dan gaat het mis... De eerste dag zeilen we van Puerto Williams naar Puerto Toro: 20 nautische mijlen. De wind bouwt snel op tot boven de 30 knopen. We besluiten om in de genua een tweede rif te zetten. Maar dan gaat het fout. Het val zakt en dus ook de genua. Martin en ik schieten naar voren. Martin probeert de lijn weer vast te trekken via de lier en ik probeer de genua weer in de rails te krijgen, voor op de boegspriet. Maar wat we ook proberen, het lukt niet. Een deel van de genua ligt al in het water en om schade aan de genua zo veel mogelijk te beperken moeten we het laten zakken. Uit alle macht trekken we de genua op het dek.Als we uitgeput in de kuip zitten, waait er een windvlaag onder het zeil, dat nog op het dek ligt. Wéér verdwijnt de genua grotendeels in het water. We snellen het dek op, maken de genualijn van het val los en zetten het zeil vast. Dat ging net goed. Dit keer borgen we het genuaval wel voldoende. De tocht naar Puerto Toro, die ons vooraf zo makkelijk leek, werd zo toch een uitdaging. Benieuwd hoe de tocht verder verloopt en waar ze geankerd hebben? Lees dan verder in Zeilen 09/2026 en voor abonnees ook hier digitaal. Met een digitaal jaarabonnement op  Zeilen heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Bestel  hier. Bekijk ook Video Ocean Globe Race: rond Kaap Hoorn - Zeilen | Zeilen