Чинские ученые создали робота для повышения точности пересадки зубов

Nie były to jeszcze zabiegi u pacjentów. Zespół z Wojskowego Uniwersytetu Medycznego w Chinach przeprowadził badanie na 40 wydrukowanych w 3D modelach żuchwy, odtwarzających sytuacje związane z przeszczepem własnych zębów - opisuje badanie serwis Nauka w Polsce. Autotransplantacja polega na przeniesieniu własnego, zbędnego zęba pacjenta w miejsce zęba utraconego albo zniszczonego. Najczęściej rolę dawcy pełni zdrowa ósemka. Taka metoda bywa stosowana szczególnie u młodych pacjentów, ponieważ pozwala zachować naturalną funkcję zębów, wspiera dalszy rozwój szczęki i może zastąpić implant. Autotransplantacja zębów wymaga dużej precyzji Kluczowym etapem zabiegu jest przygotowanie zębodołu biorczego. Musi on możliwie dokładnie odpowiadać kształtowi zęba dawczego, a jednocześnie zabieg powinien jak najmniej naruszać otaczającą kość i więzadła ozębnej, które stabilizują ząb oraz amortyzują nacisk. WIDEOZuckerberg, Altman i inni szefowie Big Techów publikują manifesty promujące optymistyczną wizję AI  Właśnie ten etap naukowcy postanowili wesprzeć robotem. Opracowali autonomiczny, wieloosiowy system, który wykonuje wcześniej zaplanowane ścieżki frezowania dopasowane do powierzchni. Dla porównania w grupie kontrolnej zastosowano podejście z prowadzeniem wiercenia i ręcznym opracowaniem zębodołu przy użyciu statycznego szablonu. Robot lepiej poradził sobie z trudniejszą anatomią Modele podzielono po równo między obie techniki. W każdej grupie znalazło się po 10 przypadków zębów jednokorzeniowych i 10 dwukorzeniowych. Po zakończeniu prac badacze ocenili pozycjonowanie, kształt zębodołu, zakres usuniętej kości oraz czas potrzebny na przygotowanie. Robotyczny system osiągnął wyższą dokładność geometryczną niż metoda oparta na statycznej prowadnicy. Obie techniki dawały zbliżone wyniki przy wejściu do zębodołu, ale robot wyraźnie ograniczał odchylenia w jego najgłębszej części i lepiej utrzymywał zaplanowany kąt wiercenia. Przygotowane w ten sposób zębodoły bardziej przypominały docelowy kształt korzenia i wiązały się z mniejszym, zbędnym usuwaniem kości. Największą różnicę zauważono przy zębach dwukorzeniowych, czyli tam, gdzie anatomia jest bardziej złożona i zabieg sprawia więcej trudności. Czas przygotowania zębodołu pozostał jednak porównywalny w obu metodach. Pracami kierowali dr Shizhu Bai i dr Yimin Zhao. Badacze oceniają, że robotyka może zwiększyć powtarzalność takich zabiegów i zmniejszyć zależność od doświadczenia operatora. Zaznaczają jednak, że potrzebne są dalsze badania kliniczne. Dopiero one pokażą, czy większa precyzja przełoży się na lepsze gojenie, większą stabilność przeszczepu i lepsze wyniki leczenia u pacjentów.