Британцы в Лондоне предпочитают оставаться в городе, а на скачках надевают строгие костюмы

‘Anyone fancy a pork and pickle pie?’ Een goedlachse, corpulente man zwaait met een supermarktverpakking door de coupé terwijl hij net iets te hard op de schoot van zijn vrouw leunt. Er volgt luidkeels geschreeuw, een prik in z’n buik, maar hij is onverstoorbaar. Gehuld in driedelig paars met krijtstreep en zakhorloge, alsof hij zo uit een negentiende-eeuwse spotprent over fabrieksarbeiders komt gewandeld, kijkt de man zijn medepassagiers verwachtingsvol aan. We kijken vluchtig uit het raam, vervolgens naar de in knalroze geklede vrouw naast ons en dan weer snel naar de digitale klok, die kwart over negen meldt. Maar de circusbaron blijkt doortastend. Het niet al te aanlokkelijk klinkende pasteitje is, zo wordt ons verzekerd, prima weg te spoelen met een glas slobberchampagne. Nou, vooruit dan. Een gegeven paard in de bek kijken? Juist vandaag zouden we niet durven. Nog geen kwartier eerder stopte onze Uber voor Waterloo Station. Op perron 17 is het deze zaterdagochtend zeldzaam druk. Londenaren zijn net Amsterdammers, blijkt uit een bescheiden rondvraag. Ze verlaten hun wereldstad liever niet, zijn gehecht aan het bestaan binnen de M25 – het lokale equivalent van de A10. Slechts een handvol dagen per jaar is het voor de Britse osm sociaal toelaatbaar om de hoofdstad te ontvluchten. En laat vandaag nou precies zo’n dag zijn. Het slaperige periferiedorp Ascot, zo’n 46 kilometer ten zuidwesten van Londen, telt nog geen 12.000 inwoners. Op een ansichtkaart zijn de bakstenen rijtjeshuizen en glooiende heuvels moeilijk te onderscheiden van die in een Limburgse randgemeente. Maar elk jaar in juni dient het dorp als decor voor een societyfestijn en begeven tienduizenden leden van de Britse bourgeoisie zich in jacquets en jurken naar de nabijgelegen renbaan voor ’s werelds meest prestigieuze paardenraces. Klassencarnaval Hebt u een studententijd genoten bij een van Neerlands corpora, dan klinkt ‘poepchique dag’ u ongetwijfeld bekend in de oren. Als vast onderdeel van de lustrumfestiviteiten verplaatst het lallen en zooien zich voor één middag van de studentenstad naar Draf- en Renbaan Duindigt in Wassenaar, alwaar de bralapen zich laven aan poepel en tegoed doen aan oesters in de stijlvolste summer chique outfits die H&M of Zara te bieden heeft. Het is de draak steken met het dandyisme. Maar waar Nederlandse studenten vooral doen alsof, is dit dagje klassencarnaval op Ascot voor Britten een bloedserieuze aangelegenheid. Hoe dat komt? We schrijven 1711 als koningin Anne tijdens haar dagelijkse koetsrit op een open heide stuit. ‘Perfect voor paarden om op volle snelheid te rennen!’, roept de vorstin, en krijgt direct haar nobele zin. Koning George IV doet er later nog een schep bovenop. Hem lijkt het wel sympathiek om vóór de races in een open koets te arriveren via het rechte stuk van de renbaan. Anno 2026 telt Royal Ascot vijf racedagen, 35 koersen en tientallen miljoenen ponden aan prijzengeld. Wij bezoeken het evenement op de slotdag, maar op donderdag is de Gold Cup traditiegetrouw het hoogtepunt voor jockey watchers die afreizen naar de countryside. Bezoekers krijgen toegang tot een van de vier enclosures. Te beginnen met de Royal Enclosure: exclusief, duur en niet leuk. Uitsluitend toegankelijk via vriendjes, sponsoring of formele voordracht na jarenlange trouwe aanwezigheid. Louter keurige dames en heren met badge hopen een glimp op te vangen van de échte royals. Ze mogen de hele dag in jacquet lopen, in de buurt van de Windsors plaatsnemen op de hoge tribunes en samen met medebaronnen en -burggraven naar de paarden wuiven. Voor de welgestelde middenklasse, alsook Quote, is er de Queen Anne Enclosure. Voor 110 pond krijgen bezoekers toegang tot bijna het hele terrein en kunnen op de vele terrassen terecht voor een natje en een droogje. Voorwaarde is wel dat men zich aan de kledingvoorschriften houdt. Dames moeten een hoofddeksel dragen en de schouders bedekken, terwijl heren worden geacht in een fatsoenlijk pak te verschijnen met das en kousen. Grapjassen met loafers en/of witte sokken mogen rechtsomkeert maken en rosé drinken op de Amsterdamse Zomer. Tot slot bevinden zich in de middenring de Village Enclosure, een bescheiden festival voor de jongere bezoekers, en de Windsor Enclosure, waar het paardenplebs eigen drank mag meenemen. Afijn, wij pakken de media-ingang. Martijn Steiner Lovisa Uitstervende diersoort ‘Who’s here to lose money?’ Al bij de eerste sanitaire stop lijkt de toon gezet. Handen vliegen in de lucht en daarmee een halfvol glas Peroni. ‘It’s not about the money, it’s about the birds!’ Het moge duidelijk zijn dat het paardenfestijn vogels van diverse pluimage trekt. Dat werkt verrassend goed. Von Trapp-gezinnetjes in matchende kledij, oudere stellen met wandelstok hand in hand, terwijl onhandige tienerjongens met opgeschoren kapsels hun de pas afsnijden. Wat hen naar Ascot trekt? ‘Drinks and dames’, aldus een 18-jarige jongen uit Somerset. Het voelt als een openluchtvoorstelling over Britse klassenverschillen. De upper class is eenvoudig te herkennen. Heren dragen jacquets met hoed en bezigen klassiek Brits ongemak – Hugh Grant uit de budgetbak. Dames dragen bloemetjesjurken, niet te hoge hakken en ingetogen handtassen. Het doet allemaal wat truttig aan, heeft een hoog high-teagehalte. Zouden ze een duw krijgen of een klets bier over zich heen, dan glimlachen ze vriendelijk, te beleefd om er wat van te zeggen. Als een uitstervende diersoort houdt de welgemanierde Brit zo moedig stand, maar steekt op meerdere manieren bleek af tegen de luidruchtigere, consumerende medebezoeker. Buckingham meets Benidorm. Het mag dan ook niet verbazen dat de prijs voor best geklede bezoeker naar de Braziliaanse Ana Paula gaat, een zakenbankier uit de City met bordeauxrode plisséjurk en witte bolhoed, die we niet konden passeren zonder haar aan te spreken. Martijn Steiner Lovisa Benieuwd naar de rest van dit Quoteske reisverhaal? U leest het in de nieuwste editie van Quote, hieronder te bestellen. Quote's vastgoednummer 2026 Credit: Quote 9/2026 vastgoed Bram Zeelte Redacteur Bram Zeelte (1997) schrijft bij Quote over het snelle zakelijke nieuws. Zeelte studeerde rechten aan de oudste universiteit van Nederland en begon zijn carrière als advocaat op de Zuidas. Drie jaar later was de gifbeker leeg en verruilde hij de toga voor de Quote-redactie. Daar schrijft hij scherp doch rechtvaardig over het wel en wee van de rijken. Woont met veel plezier in een oude volksbuurt, al liggen zijn wortels diep in Twente.