Политолог: Чтобы избежать тирании, новая власть в Иране должна делегировать полномочия народу

جورج اورول در «قلعه حیوانات» داستانی ساده درباره حیوانات یک مزرعه روایت می‌کند، اما در واقع یکی از عمیق‌ترین نقدها به قدرت، استبداد، انقلاب‌های منحرف‌شده و سوءاستفاده از آرمان‌های جمعی را ارائه می‌دهد. این کتاب فقط داستان شورش حیوانات علیه صاحب مزرعه نیست؛ روایتی است درباره اینکه چگونه یک آرمان بزرگ برای آزادی و عدالت می‌تواند، اگر با سازوکارهای دموکراتیک و کنترل قدرت همراه نباشد، به تمرکز قدرت و شکل‌گیری استبدادی تازه منجر شود. میجر پیر و مانیفست رهایی در آغاز داستان، میجر پیر نقش مهمی در شکل‌گیری آگاهی حیوانات دارد. او ایده و مانیفست رهایی حیوانات را مطرح می‌کند؛ مانیفستی که تأثیر عمیقی بر حیوانات می‌گذارد و برای نخستین‌بار تصویری از جامعه‌ای آزاد، عادلانه و رها از استثمار در برابر آنان قرار می‌دهد. میجر پیر به حیوانات می‌آموزد که وضعیت موجود تنها شکل ممکن زندگی نیست و آنها می‌توانند سرنوشت خود را در دست بگیرند و از سلطه و استثمار انسان رهایی پیدا کنند. سخنان او بیش از آنکه یک برنامه سیاسی کامل باشد، آگاهی، امید و اعتماد به امکان تغییر را در میان حیوانات ایجاد می‌کند. در واقع، میجر پیر ابتدا ذهن حیوانات را برای رهایی آماده می‌کند و سپس انقلاب امکان تحقق پیدا می‌کند. حتی پس از مرگ او، اندیشه‌هایش در میان حیوانات باقی می‌ماند و به نیروی محرک انقلاب تبدیل می‌شود. از این منظر، اورول نشان می‌دهد که هر تحول بزرگ اجتماعی ابتدا از تغییر در آگاهی و تصور جامعه از آینده آغاز می‌شود. جامعه زمانی برای تغییر آماده می‌شود که مردم باور کنند وضعیت موجود قابل تغییر است. اما مسئله اساسی از زمانی آغاز می‌شود که آرمان رهایی باید به یک نظم سیاسی واقعی تبدیل شود. اسنوبال؛ رهایی، عدالت و تقسیم قدرت پس از انقلاب، اسنوبال تلاش می‌کند آرمان‌های اولیه انقلاب را به برنامه‌ای برای ساختن جامعه جدید تبدیل کند. او بر پیشرفت، آموزش و ایجاد شرایط بهتر برای حیوانات تأکید دارد و در برابر مسیر تمرکز قدرت که ناپلئون دنبال می‌کند قرار می‌گیرد. در این معنا، اسنوبال در روایت اورول نماینده جریانی است که تلاش می‌کند آرمان رهایی را با عدالت، مشارکت و تقسیم قدرت پیوند دهد؛ یعنی انقلاب تنها به تغییر حاکم محدود نشود، بلکه ساختار جدیدی ایجاد شود که حیوانات در آن نقش داشته باشند. اما سرانجام ناپلئون با استفاده از قدرت و سگ‌های تربیت‌شده خود، اسنوبال را از مزرعه بیرون می‌راند و او را به دشمن انقلاب تبدیل می‌کند. از این لحظه، رقیب سیاسی دیگر یک رقیب نیست؛ به دشمن تبدیل می‌شود. هر مخالفتی می‌تواند به اسنوبال نسبت داده شود و سرکوب آن با عنوان دفاع از انقلاب توجیه گردد. اینجاست که یکی از مهم‌ترین پیام‌های سیاسی کتاب آشکار می‌شود: وقتی رقابت سیاسی جای خود را به حذف سیاسی بدهد، انقلاب از مسیر رهایی فاصله می‌گیرد و به‌سوی انحصار قدرت حرکت می‌کند. ناپلئون و تمرکز قدرت ناپلئون، که در ابتدا یکی از رهبران انقلاب است، به‌تدریج قدرت را در اختیار خود می‌گیرد. به جای تقسیم قدرت، نظارت بر قدرت و مشارکت عمومی، ساختاری شکل می‌گیرد که در آن تصمیم‌های اصلی در اختیار یک مرکز محدود قرار می‌گیرد. اسکوئیلر نیز با استفاده از تبلیغات، تغییر واقعیت‌ها و دستکاری حافظه جمعی حیوانات، اقدامات ناپلئون را توجیه می‌کند. در اینجا اورول نشان می‌دهد که استبداد تنها با زور شکل نمی‌گیرد؛ تبلیغات، تحریف حقیقت و کنترل روایت نیز ابزارهای مهم قدرت هستند. وقتی جامعه دیگر نتواند حقیقت را بررسی کند و امکان نقد و پرسش از قدرت از بین برود، زمینه برای تثبیت استبداد فراهم می‌شود. وقتی «برابری» هم تحریف می‌شود یکی از مهم‌ترین نمادهای کتاب، تغییر تدریجی شعار برابری است. در آغاز، اصل ساده و روشن است: «همه حیوانات برابرند.» اما با تمرکز قدرت و شکل‌گیری طبقه حاکم، همین اصل تحریف می‌شود و سرانجام به این جمله تبدیل می‌شود: «همه حیوانات برابرند، اما برخی حیوانات برابرترند.» این تغییر کوتاه، معنای بسیار عمیقی دارد. مسئله فقط تغییر یک جمله نیست؛ تغییر معنای برابری است. کسانی که قرار بود نمایندگان انقلاب و حافظان آرمان‌های آن باشند، به‌تدریج خود را در جایگاهی بالاتر از دیگران قرار می‌دهند. این همان لحظه‌ای است که آرمان عدالت به ابزار توجیه امتیاز تبدیل می‌شود. اورول هشدار می‌دهد که اگر قدرت کنترل نشود، حتی واژه‌هایی مانند آزادی، عدالت، برابری و انقلاب نیز می‌توانند از معنای اصلی خود تهی شوند و در خدمت قدرت قرار گیرند. باکسر؛ اعتماد بدون نظارت باکسر، اسب زحمتکش داستان، نماد انسان‌هایی است که با اعتماد و فداکاری برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کنند. او به سیستم جدید اعتماد دارد و با تمام توان کار می‌کند، اما در نهایت قربانی همان ساختار قدرتی می‌شود که به آن اعتماد کرده است. پیام این بخش روشن است: اعتماد به رهبران بدون امکان نظارت و نقد، نمی‌تواند جایگزین دموکراسی شود. جامعه آزاد به شهروندانی نیاز دارد که نه‌تنها مشارکت کنند، بلکه بتوانند قدرت را نیز مورد پرسش قرار دهند. درس قلعه حیوانات برای ایران «قلعه حیوانات» فقط داستان یک انقلاب در یک مزرعه نیست. این کتاب هشداری است برای هر جامعه‌ای که می‌خواهد از یک نظام استبدادی عبور کند. تغییر حکومت به‌تنهایی به معنای رسیدن به آزادی نیست. اگر قدرت بدون نظارت باقی بماند، اگر مخالفان حذف شوند، اگر رسانه‌ها کنترل شوند، اگر نقد ممنوع شود و اگر یک جریان سیاسی خود را صاحب حقیقت بداند، ممکن است یک ساختار استبدادی کنار برود و ساختاری دیگر جای آن را بگیرد. بنابراین هدف تغییر نباید صرفاً تغییر افراد حاکم باشد؛ باید ساختار رابطه جامعه با قدرت نیز تغییر کند. قدرت باید قابل نظارت، قابل نقد و قابل انتقال باشد. هیچ فرد یا جریان سیاسی نباید خود را مالک آینده ایران بداند. ایران متعلق به همه ایرانیان است، نه یک فرد، یک حزب یا یک جریان سیاسی. مشارکت؛ داخل و خارج کشور اگر هدف، انتقال قدرت از یک نظام استبدادی به حاکمیت مردم است، این فرایند نمی‌تواند صرفاً در خارج از کشور طراحی شود و سپس به داخل منتقل گردد. نیروها و جریان‌های داخل کشور باید بخشی جدایی‌ناپذیر از این پروژه باشند. فعالان سیاسی، مدنی، صنفی، اجتماعی، فکری و متخصصان داخل ایران تجربه مستقیم شرایط جامعه را دارند و با مطالبات واقعی مردم و پیچیدگی‌های کشور از نزدیک روبه‌رو هستند. نادیده گرفتن این ظرفیت، یعنی کنار گذاشتن بخش مهمی از سرمایه اجتماعی ایران. نیروهای داخل کشور نباید فقط به‌عنوان «هوادار»، «مخاطب» یا «نیروی پشتیبان» دیده شوند؛ آنها باید به‌عنوان شریک در فرایند تصمیم‌سازی و ساختن آینده ایران دیده شوند. البته این مشارکت باید متناسب با شرایط امنیتی داخل کشور باشد. نباید از افراد خواست برای اثبات همراهی خود، امنیت و زندگی خود را به خطر بیندازند. اما اصل موضوع روشن است: ایران آینده نباید در خارج از ایران برای مردم ایران طراحی شود؛ بلکه باید با مشارکت ایرانیان داخل و خارج کشور ساخته شود. پایان نگاه حذفی و رقابت کاذب برای ساختن چنین آینده‌ای باید نگاه حذفی، رقابت‌های کاذب و استفاده ابزاری از افراد و جریان‌ها کنار گذاشته شود. نمی‌توان دیگران را فقط تا جایی پذیرفت که برای اهداف سیاسی ما مفید هستند و پس از آن کنار گذاشت. هیچ فرد یا جریانی نباید دیگران را ابزار رسیدن خود به قدرت تصور کند. مشارکت واقعی زمانی شکل می‌گیرد که افراد و جریان‌های مختلف به‌عنوان شریک دیده شوند و بتوانند در تصمیم‌سازی و اجرای پروژه‌های مشترک نقش عینی داشته باشند. همگرایی با شعار ساخته نمی‌شود؛ با کار مشترک و مشارکت عملی ساخته می‌شود. مهم نیست چه کسی بیشتر سخن می‌گوید یا چه کسی خود را مهم‌تر معرفی می‌کند؛ مهم این است که چه کسانی حاضرند مسئولیت بپذیرند، کار کنند، تخصص خود را در اختیار پروژه قرار دهند و برای رسیدن به هدف مشترک نقش واقعی ایفا کنند. توهم قدرت در این مسیر باید با توهم قدرت نیز مقابله کرد. داشتن رسانه، مخاطب، ارتباطات، تشکیلات یا هوادار، به خودی خود به معنای داشتن قدرت سیاسی برای آینده ایران نیست. قدرت واقعی زمانی شکل می‌گیرد که بتوان اعتماد عمومی ایجاد کرد، نیروهای مختلف را کنار هم قرار داد، برنامه روشن ارائه کرد و مشارکت گسترده مردم را به وجود آورد. توهم اینکه یک فرد یا یک جریان به‌تنهایی می‌تواند آینده ایران را تعیین کند، می‌تواند همان مسیری را ایجاد کند که اورول نسبت به آن هشدار می‌دهد: تمرکز قدرت، حذف دیگران و تبدیل آرمان مشترک به ابزار تثبیت قدرت یک گروه محدود. قدرت سیاسی واقعی از اعتماد مردم، برنامه، سازمان‌دهی، مشارکت اجتماعی و توانایی ایجاد همکاری میان نیروهای مختلف به وجود می‌آید. آزادی احزاب، رسانه‌ها و سندیکاها اگر قرار است آینده ایران دموکراتیک باشد، آزادی احزاب، آزادی رسانه‌ها و آزادی سندیکاها و تشکل‌های صنفی و مدنی باید از اصول اساسی آن باشد. هیچ دموکراسی پایداری بدون رسانه‌های آزاد، احزاب آزاد و جامعه مدنی مستقل شکل نمی‌گیرد. رقابت سیاسی نیز باید رقابت بر سر برنامه و خدمت بهتر به جامعه باشد، نه رقابت برای حذف رقیب. حق مخالف باید همان‌قدر محترم باشد که حق موافق. مجلس مؤسسان و قانون اساسی جدید یکی از مهم‌ترین مراحل این مسیر می‌تواند تشکیل مجلس مؤسسان باشد؛ نهادی که نمایندگان منتخب مردم در آن درباره ساختار سیاسی آینده کشور گفت‌وگو کنند و قانون اساسی جدید ایران را تدوین کنند. قانون اساسی نباید محصول اراده یک فرد یا یک جریان باشد. باید نتیجه مشارکت واقعی مردم و نمایندگان منتخب آنان باشد. در چنین فرایندی، درباره شکل حکومت، حقوق شهروندان، آزادی احزاب و رسانه‌ها، استقلال نهادها، تفکیک قوا، حقوق اجتماعی و سیاسی و سازوکار گردش قدرت تصمیم‌گیری خواهد شد. به این ترتیب، آینده سیاسی ایران از پیش توسط یک فرد یا گروه تعیین نمی‌شود؛ بلکه مردم در تعیین ساختار سیاسی کشور نقش اصلی خواهند داشت. کنگره؛ از گردهمایی سیاسی تا پروژه عملی در اینجا یک سؤال کلیدی مطرح می‌شود: اگر قرار است چنین کنگره‌ای شکل بگیرد، چگونه می‌توان مشارکت گسترده و مؤثر افراد و جریان‌های مختلف، به‌ویژه نیروهای داخل کشور، را تضمین کرد؟ صرف دعوت به همگرایی کافی نیست. برای مشارکت بالا باید تقسیم کار روشن، ایجاد کارگروه‌های تخصصی، تعیین مسئولیت‌ها، استفاده از ظرفیت متخصصان و ایجاد امکان مشارکت واقعی جریان‌ها و شخصیت‌های مؤثر داخل و خارج کشور طراحی شود. لازم است تأکید کنم که پیش از این نیز درباره همگرایی ملی، تشکیل کنگره ملی، نیرو شدن جریان‌ها و شخصیت‌های مؤثر و شبکه‌سازی میان نیروهای داخل و خارج کشور توضیح داده‌ام. این موضوعات برای من بحث‌های تازه یا صرفاً شعاری نیستند؛ چارچوب‌ها، ضرورت‌ها و مسیرهای عملی آن تا حد زیادی مشخص شده است. آنچه امروز بیش از هر چیز اهمیت دارد، تبدیل این دیدگاه‌ها به مشارکت واقعی و سازمان‌یافته است. هدف از همگرایی نباید ایجاد یک جمع تشریفاتی یا گردآوردن افراد برای حمایت از یک فرد یا جریان خاص باشد. هدف باید این باشد که ظرفیت‌های مختلف سیاسی، اجتماعی، مدنی، فکری و تخصصی کشور در کنار یکدیگر قرار گیرند و هرکس بتواند در ساختن آینده ایران نقشی واقعی و مشخص داشته باشد. در این نگاه، نیرو شدن یعنی تبدیل ظرفیت‌های پراکنده به یک توان جمعی؛ شبکه‌سازی یعنی ایجاد ارتباط مؤثر و پایدار میان این نیروها؛ و کنگره ملی یعنی ایجاد بستری برای گفت‌وگو، تصمیم‌سازی، تقسیم کار و تبدیل دیدگاه‌ها به برنامه عملی. بنابراین یک اصل باید در مرکز این پروژه قرار گیرد: مشارکت همه برای ساختن ایران آینده، نه استفاده ابزاری از دیگران برای رسیدن به قدرت. هیچ فرد یا جریانی نباید دیگران را صرفاً به‌عنوان نیرویی برای تحقق اهداف خود ببیند. اگر قرار است ایران آینده آزاد و دموکراتیک باشد، باید از همین امروز فرهنگ سیاسی آن را تمرین کنیم؛ یعنی با مشارکت، شراکت، تقسیم مسئولیت، نقدپذیری و احترام به تفاوت دیدگاه‌ها. همگرایی واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که هر نیروی مؤثر احساس کند صاحب این پروژه است، نه ابزار آن. کنگره زمانی می‌تواند اثرگذار باشد که فقط محل سخنرانی و بیان دیدگاه‌ها نباشد، بلکه به یک مرکز گفت‌وگو، تولید برنامه، تقسیم مسئولیت و پیشبرد پروژه‌های عملی تبدیل شود. هر فرد و هر جریان باید بتواند بر اساس توانایی و تخصص خود نقشی مشخص داشته باشد. پرسش اساسی فقط این نیست که چه کسانی در کنگره شرکت می‌کنند؟ پرسش مهم‌تر این است: آیا سازوکاری برای مشارکت گسترده ایرانیان داخل و خارج کشور، تقسیم کار، تشکیل کارگروه‌های تخصصی و تبدیل دیدگاه‌ها به برنامه عملی وجود خواهد داشت؟ و آیا واقعاً به نقش نیروهای داخل کشور به‌عنوان صاحبان اصلی این تحول توجه خواهد شد؟ پاسخ به این پرسش می‌تواند تفاوت میان یک گردهمایی سیاسی و یک پروژه واقعی برای همگرایی ملی را مشخص کند. اگر کنگره بتواند نیروهای مختلف را بدون نگاه حذفی گرد هم آورد، به جای رقابت کاذب تقسیم کار ایجاد کند، به جای استفاده ابزاری از افراد زمینه مشارکت واقعی آنان را فراهم کند و میان ظرفیت‌های داخل و خارج کشور ارتباطی مسئولانه و مؤثر ایجاد کند، آنگاه می‌توان امیدوار بود که یک گام واقعی در جهت ساختن آینده‌ای دموکراتیک برداشته شده است. سخن پایانی در نهایت، پیام «قلعه حیوانات» برای ایران امروز را می‌توان در یک اصل خلاصه کرد: رهایی از استبداد زمانی معنا پیدا می‌کند که به بازتولید استبداد منجر نشود. برای این کار، باید از نگاه حذفی، رقابت کاذب، استفاده ابزاری از دیگران و توهم قدرت فاصله گرفت و به جای آن، فرهنگ مشارکت، همکاری، نقدپذیری، تقسیم مسئولیت و احترام به تفاوت دیدگاه‌ها را بنا کرد. آینده ایران باید با مشارکت ایرانیان داخل و خارج کشور ساخته شود؛ با حضور احزاب و جریان‌های مختلف، نیروهای مدنی و صنفی، متخصصان، رسانه‌ها و شخصیت‌های مؤثر. کنگره‌ای که قرار است درباره آینده ایران گفت‌وگو کند، باید از همین امروز نشان دهد که چگونه می‌توان قدرت را تقسیم کرد، چگونه می‌توان اختلاف نظر را مدیریت کرد و چگونه می‌توان از ظرفیت همه نیروهای مؤثر برای یک هدف مشترک استفاده کرد. اگر این کنگره بتواند به جای حذف، مشارکت ایجاد کند؛ به جای رقابت کاذب، تقسیم کار ایجاد کند؛ به جای استفاده ابزاری، شراکت واقعی ایجاد کند؛ و به جای توهم قدرت، بر اعتماد عمومی و کار عملی تکیه کند، آن‌گاه می‌تواند از یک گردهمایی سیاسی فراتر رود و به بستری برای شکل‌گیری یک پروژه واقعی ملی تبدیل شود. هدف نهایی نباید جایگزین کردن یک قدرت متمرکز با قدرتی متمرکز دیگر باشد. هدف باید بازگرداندن قدرت به مردم باشد؛ مردمی که بتوانند از طریق انتخابات آزاد، احزاب آزاد، رسانه‌های آزاد، جامعه مدنی مستقل و نهادهای منتخب، سرنوشت خود را تعیین کنند. و در این میان، مجلس مؤسسان می‌تواند نقشی تعیین‌کننده در تدوین قانون اساسی جدید داشته باشد؛ قانونی که نه برای یک فرد یا جریان، بلکه برای همه ایرانیان نوشته شود. این همان تفاوت میان انقلاب برای رسیدن به قدرت و گذار برای بازگرداندن قدرت به مردم است. و شاید مهم‌ترین درسی که می‌توان از جورج اورول گرفت همین باشد: برای ساختن ایران آزاد، تنها نباید از «ناپلئون» عبور کنیم؛ باید سازوکاری بسازیم که هیچ «ناپلئونی» دوباره نتواند شکل بگیرد. محمد زمانی کنشگر سیاسی، جامعه‌شناس مطلب قبلی... کلامی نیست، ویدا فرهودی مطلب بعدی... پیش به سوی یک «ناتوی اسلامی»؟ اولیویه دالاژ