Швейцарская предпринимательница бросила бизнес и мужа ради любви в Кении, став мировой знаменитостью

Hofmann wcześnie zaczęła pracować na własny rachunek. Po zdobyciu przygotowania do zawodu handlowca otworzyła sklep odzieżowy w Biel. Miała wtedy zaledwie 21 lat. Spotkanie, które przekreśliło wcześniejsze plany Interes rozwijał się dobrze. Młoda właścicielka mogła pozwolić sobie na podróże i żyła znacznie swobodniej niż wielu jej rówieśników. W 1986 r. wyjechała do Kenii z wieloletnim partnerem Marco. Miał to być wspólny urlop, po którym oboje wrócą do swoich zajęć w Europie. Podczas przeprawy promowej w pobliżu Mombasy Corinne zauważyła Lketingę. Wysoki mężczyzna nosił tradycyjny strój Samburu i od razu zwrócił jej uwagę. Spotkanie przerodziło się w fascynację, której Hofmann nie potrafiła zignorować. Dotychczasowy związek szybko się rozpadł, a Marco wrócił do Europy bez niej. WIDEO Polska atrakcja hitem wśród zagranicznych turystów. "Mamy gości z całego świata" Corinne została w Kenii, choć niemal nic nie wiedziała o człowieku, dla którego porzucała wcześniejsze życie. Sprzedała butik i wyjechała do Kenii Pobyt w Afryce nie mógł od razu stać się trwałą przeprowadzką. Hofmann musiała wrócić do Szwajcarii, aby zamknąć interesy i uporządkować sprawy osobiste. Nie potraktowała jednak kenijskiej przygody jako wakacyjnego zauroczenia. Sprzedała butik oraz pozostały majątek. Oszczędności miały umożliwić jej rozpoczęcie nowego życia z dala od Europy. W 1987 r. ponownie przyjechała do Kenii. Tym razem nie planowała szybkiego powrotu. Zamieszkała w rodzinnej osadzie Lketingi. Jej codzienność nie przypominała niczego, co znała z Biel. Nie było wygodnego mieszkania, bieżącej wody ani zaplecza, do którego przywykła. Trafiła do glinianej chaty należącej do matki swojego partnera. Codzienność w osadzie Samburu Najprostsze obowiązki wymagały dużego wysiłku. Wodę trzeba było przynosić z oddalonego źródła, opał zbierać samodzielnie, a posiłki przygotowywać nad ogniem. Hofmann próbowała odnaleźć się w nowych warunkach. Z czasem uruchomiła niewielki sklep z podstawowymi artykułami. Doświadczenie zdobyte w Szwajcarii okazało się przydatne, choć afrykański handel funkcjonował zupełnie inaczej niż elegancki butik w europejskim mieście. Różnice nie ograniczały się jednak do warunków życia. Corinne kilkukrotnie ciężko zachorowała na malarię. Każdy kolejny nawrót osłabiał ją fizycznie i utrudniał prowadzenie zwykłego życia. Narastały również problemy w małżeństwie. Lketinga regularnie żuł khat, a jego zachowanie stawało się coraz trudniejsze dla żony. Największym źródłem konfliktów była zazdrość. Corinne miała coraz mniej swobody, a wzajemne nieporozumienia pogłębiały się wraz z upływem czasu. To, co zaczęło się od gwałtownej fascynacji, przestało wystarczać do utrzymania związku. Powrót do Szwajcarii z córką W 1990 r. Hofmann była wyczerpana chorobami i napięciem panującym w małżeństwie. Uznała, że nie może dłużej żyć w osadzie. Nie powiedziała mężowi, że zamierza opuścić Kenię na stałe. Wyjazd przedstawiła jako wakacyjny pobyt w Szwajcarii. Zabrała ze sobą małą córkę i nie wróciła do wspólnego domu. Decyzja oznaczała koniec małżeństwa, ale nie zamknęła afrykańskiego rozdziału jej życia. Wspomnienia z Kenii stały się materiałem do książki. Autobiograficzna "Biała Masajka" okazała się ogromnym sukcesem. W krajach niemieckojęzycznych sprzedano ponad trzy miliony egzemplarzy. Czytelników przyciągała opowieść o radykalnym wyborze, zderzeniu kultur i cenie, jaką autorka zapłaciła za podążenie za uczuciem. Sukces "Białej Masajki" Hofmann opisała także dalsze etapy swojego życia. Po pierwszej książce wydała trzy kolejne tomy. Jej historia trafiła również do kina. W ekranizacji z 2005 r. główną rolę zagrała Nina Hoss. Dopiero po 14 latach Corinne ponownie odwiedziła dawną rodzinę w Kenii. Powrót miał zupełnie inny charakter niż jej pierwsza podróż do Afryki. Nie była już młodą kobietą gotową porzucić wszystko pod wpływem jednego spotkania. Wracała jako autorka znanej na świecie książki i matka dorosłej już historii, którą przez lata opowiadali inni. W późniejszej twórczości zajęła się również własnym dzieciństwem w Szwajcarii. Ten mniej widowiskowy fragment biografii długo pozostawał w cieniu wydarzeń z Kenii. Losy Hofmann nie są prostą opowieścią o miłości silniejszej od różnic kulturowych. Pokazują raczej, jak daleko może zaprowadzić gwałtowna fascynacja i jak trudno budować wspólne życie bez znajomości świata drugiej osoby.