Нестандартный поворот: 23-летняя психолог стала татуировщиком и сделала первую работу отцу

Maartje maakte onverwachte carrièreswitch en zette tattoo bij haar vader Maartje Spoelstra (23) uit Waalre wist lang niet wat ze wilde worden. Psychologie was de enige studie die haar aansprak, maar tijdens haar opleiding voelde ze al dat ze zichzelf niet als psycholoog zag werken. Toen ze haar eerste tattoo liet zetten, werd er iets in haar wakker. Van kinds af aan tekende Maartje graag. Tijdens de coronaperiode, toen iedereen thuis moest blijven, deed ze dat nog veel meer. "Toen dacht ik er wel over na om iets creatiefs te gaan doen, maar wat wist ik niet. Het voelt ook als een rare stap als je vwo hebt gedaan. Dan heb je toch het idee dat je naar de universiteit moet. Over de kunstacademie heb ik nooit nagedacht." Drie jaar geleden liet Maartje haar eerste tattoo zetten. Vanaf dat moment spookte het idee om tatoeëerder te worden door haar hoofd. Ze maakte haar studie psychologie af, maar volgde daarna een tattoocursus en oefende maandenlang op oefenhuid. "Hij vond het niet erg als de tattoo niet mooi zou worden, want ik had hem gezet." Uiteindelijk mocht Maartje bij een studio aan de slag als leerling-tatoeëerder. Daar werd haar eigen vader haar eerste echte klant. "Hij had nog geen tattoos en wilde er zelf ook nooit een, maar hij wilde het voor mij doen. Hij vond het niet erg als de tattoo niet mooi zou worden, want ik had hem gezet. Dat vertrouwen vond ik misschien nog wel bijzonderder dan de tattoo zelf. Ik besef dat niet iedere ouder achter zo'n onverwachte carrièreswitch zou staan." Samen kozen Maartje en haar vader voor een tattoo van hun hond Pip, die in maart 2025 onverwacht overleed. "Ze was elf jaar lang onderdeel van ons gezin en betekende voor ons allemaal ontzettend veel, maar misschien nog wel het meest voor mijn vader. Ze was er tijdens moeilijke periodes, na het overlijden van mijn oma en opa, en op alle gewone dagen waarop een hond ongemerkt het verschil maakt door bijvoorbeeld altijd blij te zijn als je thuiskomt." "Toen ik het tatoeëren tegenkwam, dacht ik: het kan dus wel." Bij het eerste lijntje was Maartje zenuwachtig, maar ze is tevreden met het eindresultaat. Ook haar vader vond de tattoo mooi. Hij denkt nu zelfs na over een tweede tattoo, die Maartje dan weer mag zetten. Maartjes moeder houdt zelf niet van tattoos en was er dan ook niet meteen enthousiast over. "Maar ze vindt het wel leuk voor mij en is trots op wat ik maak." Voor Maartje gaat dit verhaal over veel meer dan alleen tatoeëren. "Het gaat over ouders die hun kind durven te steunen, ook als dat pad heel anders loopt dan verwacht." Het verhaal gaat voor haar ook over durven dromen. Vroeger dacht Maartje dat je met plezier naar je werk moet gaan, tot ze op een gegeven moment had geaccepteerd dat dat voor haar niet zou gaan lukken. "Toen ik het tatoeëren tegenkwam, dacht ik: het kan dus wel. Als ik tatoeëer, vergeet ik hoe laat het is. Ik word er zo gelukkig van." Heb jij ook een mooie, leuke of grappige tattoo met een verhaal? En wil je dit met ons en onze lezers delen? Stuur dan een mailtje naar [email protected]. Hier lees je alle verhalen van de rubriek Mijn tattoo en zijn verhaal.