Сцену с алкоголем в сериале «Наши» на телеэкране заглушают звуковым сигналом

haberhuriiyeti.com Magazin Servisi Bir zamanlar pazar akşamları Türkiye’nin en büyük apartmanında hep birlikte yaşardık. Şükrü Bey’in ailesini, Sabri Bey’in öfkesini, Cafer’in kapıcılığını, Yavuz’un horozlarını, Cemil’in “Sevim koş!” çığlığını bilirdik. İnsanların nasıl kavga ettiğini, nasıl barıştığını, evliliklerin nasıl yürüdüğünü, komşuluğun ne demek olduğunu Bizimkiler’den öğrenirdik. Üstelik bunu kimse bize bir “ eğitim programı” izliyormuşuz gibi hissettirmeden yapardı. Bugün ise aynı dizinin bazı sahneleri televizyon ekranına geldiğinde birden bip sesi duyuluyor. Bazı görüntüler buğulanıyor, bazı kelimeler kesiliyor. Kısacası Bizimkiler değişmedi; Türkiye’nin televizyon ekranı değişti. KATİL İLE CEMİL’İN KEMİKLERİ SIZLIYOR Bugünün izleyicisinin en çok dikkatini çeken sansürlerden biri, dizinin alkolle ilişkili sahnelerinde ortaya çıkıyor. Katil Yavuz’un bira içtiği sahneler, Cemil’in pencereden alkol istemesi ya da “alkol” ve “bira” gibi kelimelerin geçtiği bölümler, günümüz televizyon yayınlarında kesintiye veya ses/görüntü müdahalesine uğrayabiliyor. Bir de 1990’larda televizyon ekranında son derece sıradan kabul edilen, bugün ise argo veya hakaret kapsamında değerlendirilebilen ifadeler var. Böylece yıllar önce çekilmiş bir mahalle hikâyesi, bugünün yayın kurallarına yeniden uyarlanırken ortaya tuhaf bir tablo çıkıyor. Cemil artık Cemil gibi konuşamıyor. Katil Yavuz’un birası ise neredeyse dizinin başlı başına sakıncalı bir unsuru haline geliyor. İşin ironik tarafı da burada. Cemil’i Cemil yapan şeylerden biri zaten onun zaaflarıydı. Yavuz’u Yavuz yapan da mahalledeki sertliği, tuhaflıkları, kusurları ve hayat biçimiydi. Bizimkiler’in dünyası kusursuz insanların dünyası değildi. Tam tersine, insanların kusurlarıyla birlikte sevildiği bir dünyaydı. BİR DÖNEMİN İLİŞKİ OKULU Bizimkiler’i bugün yeniden izlediğimizde belki de en fazla şaşırdığımız şeylerden biri, dizinin ilişkileri anlatma biçimi. Evlilikler vardı ama idealize edilmiyordu. Kayınvalideler vardı, gelinler vardı, kapıcılar vardı, yöneticiler vardı. İnsanlar birbirlerine kızıyor, küfrediyor, küsüp barışıyor, birbirlerinin kapısını çalıyor, birbirlerinden borç istiyor, birbirlerinin hayatına karışıyordu. Bütün bunlar, 1990’ların Türkiye’sindeki mahalle hayatının doğal bir parçası olarak anlatılıyordu. Bugünden bakınca Bizimkiler’in aslında bir tür “ilişki laboratuvarı” olduğunu söylemek bile mümkün. İnsanların nasıl bir arada yaşadığını gösteriyordu. Bugün ise aynı yapımın bazı kelimeleri ve görüntüleri ekranda saklanıyor. Bu nedenle mesele yalnızca birkaç saniyelik bip sesi değil. Bir dönemin hayatını anlatan televizyon dilinin, bugünün televizyon diliyle çarpışması. ÜSTELİK BİZİMKİLER ARTIK BİR NOSTALJİDEN FAZLASI Dizinin bugün yeniden izlenmesi yalnızca 1990’ları hatırlamak anlamına gelmiyor. Çünkü o apartmanın sakinlerinin önemli bir bölümü artık hayatta değil. Şükrü Bey’i canlandıran Savaş Dinçel’den Cemil’e hayat veren Uğurtan Sayıner’e, Katil Yavuz’u oynayan Aykut Oray’dan Yengeç Hüseyin’i canlandıran Savaş Yurttaş’a, Sabri Bey’i oynayan Mehmet Akan’dan Yaman Okay’a kadar dizinin unutulmaz isimlerinin büyük bölümü aramızdan ayrıldı. Son yıllarda Hacer’i canlandıran Filiz Küçüktepe ve dizinin müziklerine de imza atan Arif Erkin Güzelbeyoğlu’nun kaybı da bu hüznü daha da büyüttü. 2026'da ise Muvaffak Hoca karakteriyle tanınan Zihni Göktay'ın vefatı, dizinin kaybettiği büyük oyuncular listesini bir kez daha hatırlattı. Bu nedenle bugün Bizimkiler’i izlemek biraz da kaybettiğimiz bir kuşağın fotoğraf albümünü karıştırmak gibi. Ekranda Şükrü Bey’i gördüğümüzde yalnızca bir karakteri değil, Savaş Dinçel’i hatırlıyoruz. Cemil çıktığında Uğurtan Sayıner’i. Katil Yavuz göründüğünde Aykut Oray’ı. Ve her yeni tekrar, artık biraz daha fazla “kimler vardı, kimler kaldı?” duygusu yaratıyor. TELEVİZYONDA BİP, İNTERNETTE ESKİ BİZİMKİLER Bugün dizinin televizyon tekrarlarında karşılaşılan müdahaleler, izleyicilerin sosyal medyada tepki gösterdiği konulardan biri. İzleyicilerin bir bölümü, 1990’ların mahalle kültürünü anlatan sahnelerin bugünün yayın anlayışıyla kesilmesini dizinin doğallığını bozan bir müdahale olarak görüyor. Bu nedenle bazı seyirciler, televizyon tekrarları yerine internet üzerindeki eski kayıtları tercih ediyor. Aslında bu da televizyonun geçirdiği değişimin başka bir göstergesi. Eskiden izleyici, yayıncının kendisine sunduğu versiyonu izlemek zorundaydı. Şimdi ise aynı dizinin farklı kayıtlarına ulaşabiliyor. Televizyon ekranı bir kelimeyi biplediğinde, izleyici birkaç saniye içinde o sahnenin eski halini internette arayabiliyor. BİZİMKİLER’İN ASIL İRONİSİ Belki de bütün hikâyenin en ironik tarafı şu: Bir zamanlar çocukların ve gençlerin aileyi, evliliği, komşuluğu, dayanışmayı ve insan ilişkilerini gözlemleyerek büyüdüğü Bizimkiler, bugün yetişkinlerin bazı kelimelerini çocuklardan saklamak için bipleniyor. Oysa Bizimkiler’in gücü tam da hayatı sterilize etmemesindeydi. Cemil içiyorsa içiyordu. Katil Yavuz bira içiyorsa bira içiyordu. Sabri Bey sinirleniyorsa sinirleniyordu. İnsanlar kavga ediyor, birbirlerine laf sokuyor, bazen kötü davranıyor, bazen de birbirlerinin yardımına koşuyordu. Çünkü hayat böyleydi. Belki de bugün Bizimkiler’i yeniden izlerken asıl özlediğimiz yalnızca o oyuncular ya da o apartman değil. Hayatın televizyonda da hayat gibi anlatılabildiği günleri özlüyoruz. Katil Yavuz ile Baykuş Cemil’in kemikleri sızlıyor mudur bilinmez. Ama onların dünyasında bira şişesinin üzerine buğu çekilmiyordu. Ve Cemil bir şey söylediğinde, cümlenin ortasında bip sesi duyulmuyordu. Bizimkiler’in mahallesi çoktan dağıldı. Şimdi sıra, galiba, seslerinde.