Александр Маккуин: от «Бунта» до трагической гибели в 2010 году

16 yıl önce moda dünyası vizyoner bir ismi kaybetti. Efsanevi tasarımcı Alexander McQueen, 11 Şubat 2010’da vefat ederek ardında inanılmaz bir sanat mirası bıraktı. McQueen, 1992’deki mezuniyet defilesinden, “Melekler ve Şeytanlar” başlıklı 2010 Sonbahar-Kış koleksiyonuna kadar markası için 36 kadın giyim koleksiyonu tasarladı. Bu koleksiyonun Mart 2010’da Paris Moda Haftası’nda podyumda sergilenmesi planlanmıştı, ancak McQueen’in beklenmedik ölümünün ardından etkinlik iptal edildi. Bunun yerine, neredeyse tamamladığı 16 parça, Paris’te küçük gruplar halinde konuklara özel bir ortamda sunuldu. Parçalar, uzun süredir asistanı ve arkadaşı olan Sarah Burton’ın yönetimindeki tasarım ekibi tarafından tamamlandı. Bu son koleksiyon; din, ikonografi, ortaçağ ve Rönesans sanatı ile melekler ve sonsuzluk temalarından ilham alan, derinlemesine düşünceli ve şiirsel bir yapıya sahipti ve McQueen’in alışılagelmiş defilelerinin aksine, gösterişli bir podyum yerine, sade ve ciddi bir sunumla sergilendi. Bir efsanenin başlangıcı Lee McQueen moda kariyerine 16 yaşında; Londra’nın Mayfair bölgesinde, ısmarlama terziliğin dünya çapındaki merkezi olarak bilinen Savile Row’da çırak olarak başladı. McQueen’in ilk iş arkadaşları, onun “tam bir şakacı” olduğunu çabucak fark ettiler; bu özelliği daha sonra ona “Yaramaz Çocuk” lakabını kazandıracaktı. Gieves & Hawkes ve Anderson & Shepherds adlı iki terzide çalıştı; kraliyet ailesi sık sık bu atölyelerin müşterileriydi. Daha sonra Londra’daki prestijli Central Saint Martins’te eğitim gördü. 1992’de, İngiliz tasarımcı, Jack the Ripper’dan ilham alan son koleksiyonunu sergiledi. Bu, onu anında üne kavuşturdu; ünlü stilist Isabella Blow, koleksiyonunun tamamını satın alarak ömür boyu sürecek bir dostluğun başlangıcını yaptı. Mezun olduktan sonra, McQueen kendi adını taşıyan markasını kurdu ve bu marka için her zaman hayranlık uyandıran, cesur, şok edici ve mükemmel bir şekilde tasarlanmış kıyafetler üretti. Kısa sürede LVMH tarafından fark edildi ve 1996’da Givenchy’nin başına getirildi. Sürekli olarak sınırları zorlayan kıyafetler yaratan McQueen’in 1997 İlkbahar haute couture koleksiyonu, en ikonik koleksiyonlarından biri olarak kaldı. Kendini kısıtlanmış hisseden McQueen, kendi markası için çalışmaya devam etmek üzere 2001 yılında Givenchy’den ayrıldı. McQueen, defalarca modanın sınırlarını zorladı. Öne çıkan eserleri arasında N.13, Voss, Plato’nun Atlantis’i ve daha sayamayacağımız çok sayıda eser yer alıyor. 2010 yılında trajik bir şekilde intihar ederek hayatına son vermesine rağmen, mirası sektörde eşsiz bir şekilde yaşamaya devam ediyor ve sektörü tanımlamaya devam ediyor. 36 koleksiyonluk bir miras Alexander McQueen bir keresinde şöyle demişti: “Kıyafet tasarlıyorum çünkü kadınların masum ve saf görünmesini istemiyorum. Kadınların daha güçlü görünmesini istiyorum. Kadınların istismar edilmesini sevmiyorum. Sokakta erkeklerin kadınlara ıslık çalmasını sevmiyorum. Erkeklerin kadınlardan uzak durmasını istiyorum. Erkeklerin bir giriş karşısında şaşkına dönmesini istiyorum. Bir kadının kocası tarafından neredeyse ölümüne dövüldüğünü gördüm. Kadın düşmanlığının ne olduğunu biliyorum, insanların giydirdiğim kadınlardan korkmasını istiyorum.’’ Bence bu, onun modayı nasıl anladığı hakkında neredeyse her şeyi anlatıyor. Çoğu moda şovu hala kıyafet satmak için düzenleniyor. Ancak McQueen onları fikirlerini sergilemek için kullandı. Markasının içinde 36 koleksiyondan oluşturduğu bu fikirler, bazen püsküllü pembe elbiselerle hayata geçirilen güzel fikirlerdi. Ama bazıları rahatsız ediciydi, yine de unutulmazlardı. En dramatik anlarında bile, McQueen’in çalışmaları teknik kontrole dayanıyordu. Ceketler, elbiseler, ayakkabılar genellikle aşırı görünüyordu ve arkalarındaki kesimler titizdi. Kıyafetlerin anlattığı hikayeler Alexander McQueen’i bu kadar farklı kılan sadece teknik değildi, modasını bir anlatı aracı olarak kullanma isteğiydi. Podyum şovları nadiren geleneksel moda sunumları gibi davrandı. Daha çok bir performansa benziyorlardı. En ünlü anlardan biri, 1999’da model Shalom Harlow’un dönen bir platformda dururken robotik kolların elbisesine sprey boya sıkmasıyla yaşandı. Seyirciler sadece giysiyi izlemiyorlardı, McQueen’in yaratım sürecini gerçek zamanlı olarak izliyorlardı. Tasarımcının ikonik fikirlerine bir başka örnek de McQueen’in model Kate Moss’tan defilesi için özel bir şey yapmasını istemesidir. Kate’in kat kat fırfır ve ince kumaştan oluşan büyük bir elbise giydiği ve etrafında dönerken rüzgarın ona doğru estiği bir hologram, defilenin finalinde podyuma yansıtıldı. Alexander, Kate’e bunun bir anka kuşu gibi yükselip bir periye dönüşerek uçup gitmesi gibi görüneceğini anlattı. Modanın karanlık şairi McQueen’in tarihe, özellikle de İngiliz tarihine derin ilgisi vardı. 1995 koleksiyonu, İskoç dağlık bölgesinin kültürünün şiddetli bir şekilde bastırılmasına gönderme yapıyordu. Giysiler yıpranmış ve bitmemiş görünüyordu, bu da o dönemdeki eleştirmenleri şok etmişti. McQueen, moda endüstrisini giysilerin sadece güzelliği değil, anıları ve politikayı da taşıyabileceği gerçeğiyle yüzleşmeye zorluyordu. Bugün Alexander McQueen markası, keskin terzilik ve belirli bir karanlık romantizmle tanınıyor. Ancak McQueen’in gerçekten değiştirdiği şey, modadaki hırs ölçeğiydi. Giysileri, kimlik, güç ve bedenin kendisi hakkında karmaşık hikayeler anlatabilen bir şey olarak ele aldı ve doğru ellerde giysilerin entelektüel de olabileceğini defalarca kanıtladı. Fotoğraflar: @mcqueen_vault