Посетители зоопарка «Апенхюл» нарушают правила, подкармливая обезьян и провоцируя сотрудников

Bioloog Patrick van Veen werkte met en bestudeerde apen in de Apenheul in Apeldoorn. Hij schreef meerdere boekjes over wat wij mensen kunnen leren van apengedrag en geeft daarover ook lezingen voor het bedrijfsleven. Hij was ook jarenlang „als deskundige” betrokken bij het programma Married at first Sight, waarin mensen die elkaar niet kennen met elkaar trouwen, hetgeen vrijwel nooit een succes is. Als Patrick van Veen je grootste uithangbordje is kan ik de Apenheul niet serieus nemen, maar dat bleek dit weekeinde bij een spontaan bezoek mee te vallen. De Apenheul is ondanks Patrick van Veen een verrassend goed verzorgd ‘attractiepark’. Over de apen daar hoeft niemand zich zorgen te maken. Ze hebben het daar beter dan in de vrije natuur, die alleen nog maar bestaat in de hoofden van klimaatextremisten. De mens heeft gewonnen, hij heeft de hele wereld gekoloniseerd, van sommige stukjes blijft hij bewust af en dat blijft hij dan ook herhalen: daar blijf ik met al mijn goeiigheid vanaf, daar is de natuur de baas. Dat zeg je alleen als je de anderen met boter en suiker verslagen hebt. De Apenheul is een door mensen gecreëerde plek die helaas niet het publiek trekt die het verdient. De bezoekers zijn apenliefhebbers, mensen die het prachtig vinden als er een aap in de kinderwagen springt of een bril van iemands hoofd trekt. De meegebrachte etenswaren moeten in „een 100 procent aapvrije tas” met een dubbele rits, maar er zijn genoeg bezoekers die die rits bewust een stukje opentrekken om maar apen naar zichzelf te lokken. Daarom zijn er ook zoveel medewerkers van de Apenheul, die zich met hun korte broeken en petjes als luisterpalen tussen het publiek ophouden en niet terugdeinzen voor een corrigerende tik op de vingers. Of om een paar feitjes ongevraagd op te dreunen. Ik kreeg een heel verhaal over apenpoep om mijn oren nadat ik Frida van Roosmalen (5) had verteld dat apen op hun eigen staart sabbelen. Dat je het nodig vindt om een fabulerende vader tot de orde te roepen vind ik van een kleinheid die ik amper kan verdragen. Ik dacht aan Patrick, de apendeskundige, en wist opeens waar zijn wonderlijke zelfvertrouwen vandaan kwam. Als je je maar vaak genoeg tussen de mensen in de Apenheul begeeft ga je je vanzelf de slimste wanen. We hoefden in de Apenheul niet te zoeken naar de wilde apen. Als er ergens een zat werd die omringd door een kring mensen die allemaal hetzelfde filmden. De apen waren het gewend, ze keken nergens meer van op. Ze staarden meewarig naar de mensen die om de paar honderd meter naar voedselpunten werden geleid waar ze voor te veel geld friet en Fristi konden kopen. Wat zullen ze met elkaar lachen om Patrick van Veen.