Жизнь в Карском регионе: как жители Трабзона находят радость в дождливом климате

Trabzon’da sabah perdeyi açınca insan önce havaya değil, gökyüzüne bakıyor. Güneş var mı? Çoğu zaman yok. Biraz yağmur, biraz sis, denizin üstünde ağır bir hava… Dağ zaten orada. Bazen görünür, bazen görünmez. Peki insan bütün bunlardan etkilenir mi? Elbette etkilenir. Güneş ışığının, mevsimlerin ve havanın ruh hâli üzerinde etkisi olduğu biliniyor. Ama buradan “Karadeniz insanı karamsardır” sonucu çıkarmak da kolaycılık olur. Çünkü insan yaşadığı iklime sadece katlanmaz; ona alışır, onunla bir hayat kurar. Akdeniz’de güneş günlük hayatın sıradan bir parçasıdır. Karadeniz’de ise güneş çıktığında fark edilir. Trabzon’da bir güneşli günün insanları dışarı çıkarmasının, yüzleri değiştirmesinin biraz da sebebi budur. Yağmur burada yalnızca hava durumu değildir. Sokağın sesidir, çatının tıkırtısıdır, çayın bahanesidir. Rize’de, Giresun’da, Artvin’de, Trabzon’da çocukluğun bir parçasıdır. Bazen yolu zorlaştırır, bazen insanı eve hapseder, bazen de can sıkar. Bunları “yağmur romantiktir” diyerek geçiştirmek doğru olmaz. Fakat başka bir tarafı daha vardır. İnsan, zor bir coğrafyada yaşarken zor şartlarla baş etmenin yollarını öğrenir. Norveç’te uzun ve karanlık kışlara rağmen hayat nasıl devam ediyorsa, Karadeniz’de de yağmurun altında hayat devam eder. İnsan kendisine sıcak bir ev, kalabalık bir sofra, dost bir sohbet kurar. Belki Karadeniz insanının meselesi güneşsiz yaşamak değildir. Güneş çıkmadığında da hayatı sürdürebilmektir. Ve güneş bir gün ansızın kendini gösterdiğinde, herkesin neden balkona çıktığını da biraz buradan anlamak gerekir. Belki Trabzon’un gökyüzü bize şunu öğretiyor: Her gün güzel olmak zorunda değil. Ama her günün içinde yaşanmaya değer bir şey mutlaka var. Yağmurun altında büyüyen insanın karamsar olması şart değil. Belki sadece küçük güneşleri daha çabuk fark ediyor.