Дефицит ракетного вооружения открывает новые возможности для турецкого оборонного сектора

Bir tarafta Ukrayna-Rusya arasında yaşananlar diğer yanda İran-İsrail-ABD üçlüsüyle başlayıp tüm Körfez’e yayılma ihtimali olan savaş… Dünya, yarım asırdan fazla süre sonra ilk kez bu denli yoğun, uzun süreli ve hayli geniş alanı etkileyen bir krizi tecrübe ediyor. Elbette bu durum, özellikle İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra kurulan yeni düzenin hiç bitmeyeceğini düşünen ülkeler için hayli sancılı geçiyor. Ne yapacağını kestiremeyenlerin bir listesi yapılsa Avrupa’daki ülkelerin başa oynayacağı sır değil. Kıtanın farklı başkentlerinde görülen alametler neredeyse hiçbirinin gerçek bir savaşa hiç hazır olmadığını gösteriyor. Büyük resmi doğru okuyan ülkeler dünyanın eskisi gibi olmadığının da bu savaş ortamının yakında sona ermesinin pek mümkün görünmediğinin de farkında. Milyarlarca dolarlık anlaşmaların, kurulan yeni ittifakların, birlikte hareket etme niyetlerinin temelinde de bu var. Savaşla birlikte gün gibi ortaya çıkan sorunlardan biri envanterdeki mühimmatın hızla tükenmesi ve yerine yenisini koymanın sanılandan çok daha zor olması. Envanterdeki tüm başlıklar için söylenebilecek bu durumun en çok etkilediği kalemlerden biri de füzeler. ABD gibi bir üretim devinin ya da envanterinin sınırsız olduğu algısıyla dünyaya meydan okuyan Rusya’nın bugün geldiği nokta dikkate değer. İki gücün de envanterlerindeki füze, mühimmat ve gelişmiş sistemlerin kritik seviyeye düştüğü sır değil. Çok uzun süredir ‘büyük savaşa’ hazırlanan İran’ın elindeki gelişmiş füzelerin nasıl hızla tükendiği, dünyanın dört bir yanından yardım yağan Ukrayna’nın dahi hayli sancılı süreçlerden geçtiği açık. Halihazırda dünya genelinde bir füze stoku sorunu yaşanıyor ve bu sorunun artarak devam edeceği konuşuluyor. Tam da bu noktada Türkiye’nin denkleme girmesi sürpriz olmayabilir… Ankara’nın uzun yıllardır kendi füzelerini geliştirebilmek için çalıştığı biliniyor. Yerli/milli füzeleri geliştirmek için ter döken firmalar aslında hayli uzun ve bir o kadar zorlu yollardan geçti. Çokça para, hayli zaman ve ciddi meydan okumaların ardından Türk firmaları ellerindeki füze projelerini ete kemiğe büründürmeyi başardı. Bugün geldiğimiz noktada ROKETSAN’dan MKE’ye ARCA’dan Baykar, Sage, Kale Savunma’ya kadar çok sayıda şirket elindeki füze projelerini başarıyla taçlandırdı. Daha net bir ifadeyle Türkiye, işin en zorlu kısmını geride bıraktı ve füze projelerinde seri üretime geçebilen bir konuma yükseldi. Ankara’nın tanksavar füzeleri, seyir füzeleri, hava savunma füzeleri ya da balistik füzeleri seri üretimde. Ayrıca Türk savunma sanayii şirketlerinin kapasite artırımları da tüm hızıyla devam ediyor. Riskin bu denli yüksek olduğu bir dönemde, özellikle Avrupalı ülkelerin ’10 yıl da sürse bekleyelim ve kendi ürünümüzü ortaya koyalım’ diyebileceği bir ortam yok. Savaş kapıya dayandı. Bu nedenle ihtiyaçlar ‘yarının değil bugünün talebi’ olarak masaya geliyor. Füze stoklarını bir şekilde yenilemek ya da yeni füzeler edinmek isteyen ülkeler için çalabilecekleri kapı sayısı hayli sınırlı. Bu noktada Türkiye’nin doğru bir yönetim planlamasıyla öne çıkabileceğine ve hem Avrupa’nın hem de farklı coğrafyalardan gelecek taleplerin üstesinden gelebileceğine kesin gözüyle bakılıyor.