Рой Корбин: «Я немного бунтарский медик», ставший финалистом конкурса «Профессионал года в сфере здравоохранения 2026»

Finalist Roy werkt als verzorgende IG’er: ‘Ik ben een beetje een rebelse zorgverlener’Zorgprofessional van het jaar 2026Leestijd: 6 minDoor Femke BouwensGeschreven doorFemke BouwensEen bakje kibbeling meenemen voor een bewoner of net dat extra praatje maken: Roy Korbijn (33) doet het graag. Als verzorgende IG en eerstverantwoordelijke verzorgende (EVV’er) werkt hij in de verpleging, verzorging en thuiszorg. Voor Roy begint goede zorg bij aandacht voor de mens, ook als dat betekent dat hij soms buiten de lijntjes moet kleuren. “Ik zeg altijd: een onsje welzijn scheelt een kilo zorg.”Bij de Pieter Raat Stichting op locatie Buiten Zorg in Zuid-Scharwoude werkt Roy als verzorgende IG en in de maatschappelijke zorg. Hij biedt zorg aan mensen met uiteenlopende zorgvragen. “Op de locatie waar ik werk wordt ‘gespikkeld wonen’ aangeboden. Dat betekent dat hier mensen met verschillende zorgbehoeften wonen, van verpleeghuiszorg tot thuiszorg. Mijn diensten zijn daardoor heel verschillend. Soms draai ik een dagdienst en soms een nachtdienst. Ook mijn routes zijn iedere keer anders. De ene keer kom ik bij iemand thuis die hulp nodig heeft bij het aantrekken van steunkousen, terwijl ik het andere moment bij iemand kom die volledige zorg nodig heeft. Dat maakt het werk erg afwisselend. Ik vind het allemaal leuk, zolang ik maar lekker voor mensen kan zorgen.” Soms zit persoonsgerichte zorg volgens hem juist in iets heel kleins. “Ik had bijvoorbeeld een gesprek met iemand die ik verzorgde. Die zei: ‘Ik heb zo’n zin in een visje.’ Dan neem ik de volgende keer gewoon een bakje kibbeling mee. Managers en collega’s wijzen me soms op de tijd, het geld en de kaders waarbinnen we moeten werken. Ik zeg altijd: een onsje welzijn scheelt een kilo zorg. Als je even iets extra’s doet voor het welzijn van iemand, kan dat later een hele hoop schelen aan zorg. Ik ben een beetje een rebelse zorgverlener. Het woord ‘rebels’ klinkt al snel negatief, maar ik zeg wat ik vind en doe wat goed voelt. Als ik daarover moet discussiëren, dan ga ik die discussie niet uit de weg. Ik wil gewoon dat mijn cliënten en bewoners de beste zorg krijgen. Als ik dat kan bereiken door soms iets buiten de lijntjes te kleuren, dan doe ik dat. Zorgzaamheid zit voor mij trouwens niet alleen in mijn zorg voor cliënten en bewoners, maar ook in mijn zorg voor collega’s.” Juist die persoonlijke aandacht leidt soms tot bijzondere gesprekken en momenten. “Ik had een bewoner bij wie ik heel graag kwam. Ze zei weleens tegen mij: ‘Ik ben eigenlijk een soort bonus oma van je.’ We hebben veel gesprekken gehad en zij heeft mij ook dingen geleerd. Tijdens een van mijn nachtdiensten vroeg ze om haar zakdoek. Ik dacht: waarom wil ze nu ineens die zakdoek? Later bleek dat het de zakdoek van haar overleden man was. Voor haar was dat een heel waardevol stukje van hem. Op zo’n moment besef je dat er achter iets kleins een heel verhaal kan zitten. Zij miste haar man, en ik herkende dat gevoel, omdat ik zelf mijn vriendin miste. Zulke momenten blijven je bij. Ik schrijf daar ook over in mijn blog. Dat is voor mij een soort uitlaatklep. Achter iedere zorgvrager zit een mens. En dat geldt ook voor de zorgverlener. Stoppen met werken in de zorg? Daar moet Roy niet aan denken. “Tegenwoordig hoor je veel negativiteit: dat mensen stoppen omdat het zwaar is en omdat er geen respect is voor zorgverleners. Natuurlijk merk ik dat ook. Maar ik zou niet anders kunnen. Als je mij bijvoorbeeld een fiets laat maken, zou ik heel ongelukkig worden. Mijn hele leven draait om de zorg. In mijn boekenkast staan allemaal boeken over zorgverlening. Als het soms even niet goed gaat of mijn boodschap niet wordt begrepen, geven mijn zorgvragers, mijn zusje en mijn vriendin, die zelf ook zorgverlener is, mij de energie om door te blijven gaan. Werken in de zorg is voor mij een passie én een manier om iets voor anderen te betekenen.” Al jong wist Roy dat hij in de zorg wilde werken en iets voor anderen wilde betekenen. “Mijn zusje heeft het syndroom van Down. Toen ik wat ouder werd, zei ik altijd: ik ga voor haar zorgen. Dat voelde voor mij vanzelfsprekend, omdat ik haar broer ben. Maar op een gegeven moment dacht ik: ik wil meer, ik kan meer. Ik wil niet alleen voor mijn zusje zorgen, maar ook iets betekenen voor andere kwetsbare mensen. Door hen te helpen, een fijne dag te bezorgen en er voor hen te zijn wanneer ze iemand nodig hebben. Wie is jouw ‘Zorgprofessional van het jaar’?Ontdek op EO.nl/zorg de verhalen van finalisten Roy, Ursula, Astrid, Maryam en Samira. Breng je stem uit op jouw favoriet en geef daarmee waardering aan iemand die het verschil maakt in de zorg. Stem uiterlijk 2 oktober. Het kost je minder dan één minuut!Stem hier! Mijn zusje heeft een beperking, maar ik zag dat ze door de maatschappij waarin we toen leefde soms nog beperkter werd gemaakt. Dat raakte me, en nog steeds. Al op jonge leeftijd dacht ik: daar wil ik later iets aan veranderen. In mijn werk kijk ik daarom altijd eerst naar de persoon die voor me staat. Wat heeft iemand op dat moment nodig? Ik kijk elke dag opnieuw naar de persoon en naar wat op dat moment het beste bij hem of haar past.” Als iemand voor wie je lange tijd hebt gezorgd overlijdt, is dat altijd lastig. Je bouwt in de loop van de tijd echt een band op. Ik vind het mooi dat je uiteindelijk de laatste zorg mag verlenen. Mensen die in een verpleeghuis komen, weten vaak dat dit de laatste fase van hun leven is. Maar hoe mooi is het om er dan samen voor te zorgen dat je uit die laatste jaren het beste haalt?” Voor Roy gaat goede zorg verder dan alleen medische handelingen. “Een paar minuten langer blijven, een praatje maken of iets kleins doen waar iemand blij van wordt: dat is voor mij een belangrijk onderdeel van goede zorg. Naast de standaardhandelingen, zoals iemand afdrogen en aankleden, vraag ik bijvoorbeeld: ‘Heb je lekker geslapen?’ En als iemand zegt van niet: ‘Hoe komt het dat je niet zo lekker hebt geslapen?’” Zijn betrokkenheid bij de zorg gaat verder dan de mensen voor wie hij dagelijks zorgt. “Ik zat bij de vakbond en heb me daar onder andere ingezet voor de cao. Ook ben ik vanuit politieke partijen ambassadeur geweest voor het vak van zorgverlener, voornamelijk voor de ouderenzorg. Ik zou graag nog een boek schrijven, om mijn visie en ervaringen te delen.” Op een gegeven moment werd ik door haar familie gevraagd om tijdens haar begrafenis het stukje uit mijn blog over haar voor te dragen. Dat zijn voor mij de bijzondere momenten. Dan merk je dat je echt onderdeel bent geworden van iemands leven.