Наследие одинокого фермера: коровы и традиции сохранены фондом «Гронингенское ландшафт»

Boer Kor Faber wilde maar één ding: na zijn dood moest alles hetzelfde blijven Kor Faber woonde zijn hele leven op de boerderij in Groot-Wetsinge. Hij was alleenstaand en runde de boerderij exact zoals zijn vader altijd had gedaan. Vorige week maakte Het Groninger Landschap bekend dat Faber bij zijn overlijden, eerder dit jaar, zijn hele hebben en houwen aan de stichting heeft geschonken. Met maar één voorwaarde: alles moet blijven zoals het is. Een begrip op Wetsinge Dorpsgenoot Annet Oosterhof hielp Kor de laatste jaren met zijn administratie, want de digitale wereld was niets voor hem. Een andere dorpsgenoot deed de boodschappen. Een rijbewijs had Kor niet en fietsen ging niet meer. Dat deed hij trouwens toch al niet vaak; alleen naar de winkel en de kerk. Annet: ‘Kor was een begrip in Wetsinge. Een man die heel sober kon leven en hield van traditie. Hij exploiteerde het bedrijf zoals zijn vader dat had gedaan. Dat was heel belangrijk voor hem: met de trekker van zijn vader, de spullen van zijn vader.’ Schapen en blaarkoppen Kors leven speelt zich af op de boerderij, waar hij acht schapen en achttien blaarkoppen houdt. Melken gaat op de traditionele wijze: met een verrijdbare kar op het land en losse melkbussen. Met maar achttien koeien brengt dat niet veel op, maar Kor heeft niet veel nodig. Ondanks de dorpsgenoten die voor hem klaarstaan, voelt Kor zich soms niet gezien, vertelt Annet. Eenzaamheid is hem ook niet vreemd. Maar gelukkig heeft hij zijn koeien: echte blaarkoppen, die hij pas wegdoet als ze doodgaan. Geen melk meer Acht jaar geleden stopt het melken. Waarschijnlijk zijn het de hygiëneregels waardoor de fabriek zijn melk niet meer wil, of het ligt aan Kors geringe opbrengst. Annet Oosterhof weet de echte reden niet; daar loopt Kor niet mee te koop. Duidelijk is wel dat de koeien blijven, want ‘dat is zijn leven’. Leven na de dood Kor weet niet goed wat hij na zijn dood met zijn land aan moet. Belangstelling is er genoeg van boeren in de omgeving, maar die zouden de boel onmiddellijk moderniseren: sloten dempen, ploegen en grasland egaliseren. Annet: ‘Dat was beslist wat Kor niet wilde. Het moest blijven zoals het was. Dan was er in feite maar één optie en dat was Het Groninger Landschap.’ Kor twijfelt lang, want nadenken over leven na zijn dood vindt hij moeilijk. Vlak voordat hij sterft, zet hij dan toch de handtekening. Annet: ‘Dat gaf hem ook wel rust, zo van: dat is geregeld en het blijft zoals het is, ook als ik er niet meer ben.’ Kroonluchter Kor overlijdt dit voorjaar. De boerderij is al vrijwel leeg. In zijn woonkamer hangen nog een wandlamp en een kroonluchter. In de keuken staan zijn fornuis en koelkast, met op de deur een enkele ansichtkaart en briefjes van Annet met wat er moet gebeuren: ‘Ramen binnen zemen, was draaien, bed opmaken, stal volledig schoonmaken’. Zijn meubels staan in de stal, klaar om opgehaald te worden door de kringloop: een paar klassieke fauteuils, een wandkast en een barokke bank. Het Groninger Landschap Buiten loopt Jan Moerkerk van Het Groninger Landschap met een schop in de hand. De afgelopen weken is een begin gemaakt met het opknappen van Kors land. De volgende stap is de boerderij. Daaraan doet Kor weinig onderhoud. Nieuwe ramen en kozijnen? Hij ziet ze liever gerepareerd. Als de aannemer aangeeft dat dat minstens net zo duur is, ziet hij er vanaf en blijft alles zoals het is. Zorgboerderij Wat er met de boerderij gaat gebeuren, weet Het Groninger Landschap nog niet. Over twee jaar moet er een plan liggen. Maar dat de blaarkoppen blijven, staat al vast. Daar wil Het Groninger Landschap linksom of rechtsom voor zorgen. Jan Moerkerk: ‘We gaan er echt voor. We gaan het eerst met een soort zorgboerderij doen. Ik ben zelf ook boer, dus ik vind het leuk om hier ‘s morgens een uurtje aan de gang te gaan. Vanuit het dorp hebben zich ook al mensen aangemeld die iets willen doen. Dat deden ze ook al voor Kor, en nu doen ze het met ons. Zo moet het maar.’