Роботакси могут решить проблему транспортного неравенства в сельской местности Европы

Wykluczenie komunikacyjne to termin, który w Unii Europejskiej nabiera coraz większego znaczenia. I powód takiego stanu rzeczy jest oczywisty. Brak komunikacji na obszarach wiejskich może stanowić poważne ograniczenie dla młodzieży w wieku szkolnym, osób pracujących, ale także seniorów. Walka z wykluczeniem komunikacyjnym nabiera różnych barw. Czasami oznacza samorządowe dopłaty do mało rentownych połączeń do małych miejscowości. Czasami polega na tworzeniu połączeń na żądanie. Gmina płaci za busy, które wożą dzieciaki do szkoły czy seniorów do placówek medycznych. Teraz do walki ze zjawiskiem pomocną dłoń może wyciągnąć technologia. Na ciekawy pomysł wpadł bowiem minister transportu niemieckiej Brandenburgii, a więc Robert Crumbach. O sprawie donosi Elektrowóz. Idea jest prosta. Na obszarach wiejskich, na których komunikacja publiczna na większą skalę nie ma szans ze względu na potężne koszty, pasażerów mogłyby wozić robotyczne taksówki Tesli. One okazałyby się zdecydowanie tańsze w użytkowaniu od wytyczania połączeń autobusowych czy kolejowych. Nie potrzebują kierowcy, a do tego są zasilane tanim prądem i nie jeździłyby "na pusto". Kursy byłyby realizowane "na życzenie". Powiem więcej, robotaxi działałyby mocniej punktowo. Mogłyby wozić pasażerów spod konkretnego adresu pod konkretny adres, poza sztywnym grafikiem odjazdów i przyjazdów. To nieocenione w przypadku osób starszych i z niepełnosprawnościami. Niemiecki pomysł nie jest jedynie pomysłem. Robert Crumbach prowadzi obecnie rozmowy z Teslą w kwestii użycia pojazdów Robotaxi. W tym punkcie pojawia się niestety pewna gwiazdka. Jak sensownie rozwiązanie by nie brzmiało, dotyczy go zasadnicze ograniczenie legislacyjne. Zarówno w Niemczech, jak i całej Unii Europejskiej, nie ma ram prawnych, które dopuściłyby użytkowanie robotycznych taksówek w charakterze transportu publicznego. Przepisy unijne ledwie dopuszczają możliwość prowadzenia kontrolowanych testów pojazdów autonomicznych w ruchu autostradowym. Zapisy w tym zakresie w Polsce pojawiły się np. dopiero w tym roku. Nie ma zatem mowy o w pełni samodzielnym wożeniu pasażerów po obszarach wiejskich. Prawo UE nie jest absolutnie gotowe na takie rozwiązanie, a pojazdy nie mają szansy na drogową homologację. To oznacza prawną ścianę i sprawia, że rozmowy prowadzone w niemieckim landzie są zatem na tym etapie bardziej ciekawostkowe, niż wiążące. Robotyczne taksówki Tesli czy innego operatora miałyby szansę realnie likwidować wykluczenie komunikacyjne. I robiłyby to naprawdę niskim kosztem. Fajnie zatem, że w Europie ktoś wpada na takie pomysły. Po to tworzona jest technologia autonomiczna. Nie jest jednak tak, że rozwiązanie okazuje się w pełni idealne. W jego przypadku pozostaje kilka "ale" i kwestie legislacyjne są dopiero pierwszym z punktów. W sprawie rodzi się bowiem ważne pytanie: "Czy samochody autonomiczne byłyby w stanie poradzić sobie z jazdą po wiejskich drogach?" Skoro są z powodzeniem eksploatowane w zatłoczonych miastach w Ameryce i Chinach, pewnie sprawdziłyby się także na polskiej czy niemieckiej prowincji. Większe wyzwanie dotyczy innego aspektu. Mowa o zainteresowaniu usługami. Publiczna, robotyczna taksówka byłaby zamawiana przez aplikację. Seniorzy mogliby mieć zatem problem z obsługą systemu. Wielu jest takich, którzy nie mają pojęcia na temat użytkowania nowoczesnego smartfona lub nie mają wokoło siebie nikogo, kto mógłby im pokazać, jak działają takie aplikacje. A do tego dochodzi pewnie naturalny strach przed technologią. W starszych grupach wiekowych rozwiązanie mogłoby się stać martwe. Nie byłoby chętnych na publiczne usługi. Młodzież z prowincji z kolei w wieku 18 lat zdobywa prawo jazdy i na ogół kupuje własny samochód. W tej grupie wiekowej również mogłoby brakować zwolenników. Chyba że takich, którzy zaplanują przejazd z ciekawości. Trzecim z aspektów są oczywiście koszty. Samo dostosowanie pojazdu do technologii nie jest przesadnie drogie. Sensory i oprogramowanie kosztują jakieś 20 tysięcy dolarów, a więc 74 tysiące złotych. Do tej kwoty trzeba jednak doliczyć jeszcze cenę pojazdu. Tyle że tu nadal nie kończą się problemy. Robotyczne taksówki do pracy potrzebują całej sieci informatycznej, a nad ich jazdą czuwają dyspozytorzy. Gminy nie miałyby szansy na budowanie własnych systemów. Byłyby skazane na kupowanie abonamentów od dużych graczy rynkowych. A więc powstaje pytanie: "Ile właściwie kosztowałoby wdrożenie takiego rozwiązania?" Znaków zapytania w sprawie zatem nie brakuje.