Украинская семья спасла от бездомности на норвежской авиабазе благодаря добросердечной женщине

Vi møter familien rundt eit fint dekka bord heime hos Randi Hatland i Hindenesvegen. Anastasia Poroka har stått for matlaginga, som ein takk til vertskapet. – I dag er det Ukraina sin nasjonaldag. Då passa det godt å markera med nasjonalretten borsj, seier Anastasia Poroka. Det som skulle vera ein takk til Randi, fekk dermed ei ekstra tyding. 24. august er Ukrainas uavhengigheitsdag og markerer Ukraina sitt endelege brot med Sovjetunionen i 1991. For den ukrainske familien vart dagen i år markert langt frå den opphavlege reiseplanen, rundt middagsbordet hos ei kvinne dei ikkje kjende dagen før. Først til Oslo, så vidare til Evenes Anastasia Poroka og Vitalii Lopatin reiste saman med sonen Miron på fire år. Dei kom til Bergen frå Warszawa tidleg søndag morgon. Først skulle dei fly til Oslo, før turen skulle gå vidare til Evenes. Men på Flesland stoppa reisa. Årsaka var streiken blant flygelederane, som førte til fleire kanselleringar og forseinkingar. – Då registreringa opna, fekk vi beskjed om at flyet var kansellert. Eg prøvde å ringa SAS, men fekk ikkje svar. Så fekk eg melding om at flyet mitt var flytta til tirsdag 25. august, fortel Anastasia. Familien prøvde å finna ut kva dei skulle gjera. Dei snakka med Avinor og leita etter hotell, men det var vanskeleg å finna ein stad å bu. For dei vaksne kunne det kanskje gått an å halda ut på flyplassen. Med ein fireåring var situasjonen ein annan. – Det viktigaste for oss var å få ein plass å sova. Om det berre var oss to, kunne vi kanskje sove på stolar. Men vi har eit lite barn. Han treng ein god plass å sova, seier Anastasia. Så dukka Randi opp. – Eg kan jo hjelpa Bergens Tidende omtalte først historia om Randi og den stranda familien søndag. Randi fortel at ho hadde lese om kaoset på flyplassen og menneska som vart sitjande fast. Ho bestemte seg for å reisa til Flesland. – Eg såg to gamle som hadde sete der heile natta, og andre som låg i krokar og på benkar. Eg tenkte: Det går ikkje an. Eg kan jo hjelpa. Ho tok kontakt med ein journalist i Bergens Tidende som nett hadde skrive om situasjonen. Då ho kom fram til flyplassen, gjekk ho inn og fann ei kvinne frå Avinor. – Ho vart så glad då eg kom. Eg visste jo ikkje om eg kom til å treffa nokon som hadde bruk for meg, men eg tenkte at eg måtte prøva. Avinor-medarbeidaren visste kven som kunne trenga hjelpa. – «Der er ho med den raude hatten», sa ho. Det var Anastasia. Så såg eg Vitalii òg. Randi kom til flyplassen i halv tolvtida. Då Avinor-medarbeidaren spurde familien om dei ville vera med henne heim, var svaret raskt. – Anastasia vart så glad. Ho spratt opp med ein gong, seier Randi. – Som å vinna i lotteri For Anastasia var møtet med den framande kvinna ei stor letting. – Tusen takk for at du hjelper oss. Det var eit veldig koseleg møte. Det var som å vinna i eit lotteri at vi møtte Randi, seier ho. Hos Randi fekk familien endeleg senka skuldrene. – Vi har gått tur, ete, sove og slappa av. Det har vore veldig komfortabelt, og veldig bra for guten vår at han fekk sova skikkeleg. Det uventa møtet har òg utvikla seg til meir enn berre ei naudløysing for eit par netter. Dei har utveksla kontaktinformasjon, og Anastasia håpar at Randi ein dag kan ta turen nordover. – Kanskje ho skal komma til Lofoten til oss, så kan vi visa henne plassen vår. – Det vart god kjemi, seier Randi. Ville gje noko tilbake Etter at Randi hadde opna heimen sin, ville familien gjera noko tilbake. Dermed vart det borsj til middag, den kjende ukrainske raudbetsuppa. Medan dei sat rundt bordet, kom Anastasia på datoen: 24. august, Ukrainas uavhengigheitsdag. Dermed vart middagen både ein takk til ei framand kvinne som hadde opna døra, og ei markering av heimlandet. Anastasia fortel at familien generelt har opplevd å bli godt teken imot i Noreg. – Vi har fått god hjelp her, seier ho. – Tenk om det hadde vore meg Randi meiner fleire kunne ha gjort det same som henne. – Det er rart at ikkje fleire tenker sånn. Det var hundrevis som var stranda på ein flyplass på grunn av streiken blant flygelederane. Tenk om det hadde vore meg som sat der og ikkje visste kor eg kunne sova. Ho trur samstundes mange kan vera skeptiske til å invitera heilt framande menneske heim. – Eg veit ikkje om eg ville tatt med meg ein einsleg mann. Men eit par, to damer eller ein liten familie, då tenkte eg at dette kan eg gjera. Synet som møtte henne på flyplassen, sit framleis i. – Eg såg ein gammal mann som låg krølla saman på ei feltseng. Kona sat ved sida av, heilt tom i blikket. Randi er medlem i Nordhordland Rotary Klubb, og for henne handlar hjelpa om å leva etter organisasjonen sitt motto: «Å gagna andre». – Eg føler ikkje at eg har gjort ein bragd. Men eg håpar det kan vekka noko hos folk. Vi må handla, ikkje sitja og venta på at andre skal løysa problema. Vi kan gjera noko sjølv. Ho har ein enkel tanke bak det heile: – Vi har eit motto om å gagna andre. Eg trur kanskje mange tenker at det alltid er nokon andre som gjer noko. Min tanke var at eg må gjera noko sjølv. For Anastasia, Vitalii og Miron vart resultatet to uventa og kjærkomne døgn hos ein framand som raskt vart ein ven.