Европе нужен «план Маршалла» для Африки: историческая ответственность и новые миграционные вызовы

Sen plan Marshall para África O secretario de Estado Usa G. Marshall ideou un programa para Europa tras a 2ª Guerra Mundial. Reparar a devastación e frear o comunismo. Entre 1948-1952 chegaron 13.000 millóns de dólares para reconstruír cidades e fábricas, infraestruturas e cultivos. A industria medrou un 35% e a producción agrícola superou niveis da preguerra. Cun alto prezo: o plan Marshall atou Europa ao carro americano e a Guerra Fría partiu pola metade o continente. Ao marxe do plan, España segueu na súa 'longa noite de pedra'. Canarias, Grecia, Lampedusa, Ceuta agora son cicatrices do mesmo mapa. Feridas que Europa non sutura mentres subcontrata a países para frear a migración. Turquía, Libia, Marrocos son os donos da chave que abre e pecha fronteiras. Cun prezo. 500 millóns de euros con destino incerto entre 2021 e 2027 para Marrocos. Non haberá normalidade sen un plan para África. Máis aló do soño da Europa branca e cristiá, e da xenofobia capaz de unir unha premier de ultradereita e outra socialdemócrata. E campos de retención en países pobres. Coñecemos a historia. No século XIX as potencias europeas repartiron violentamente o continente negro. En 1914, é dicir, onte, ocupaban o 90% de África nun plan Marshall ao revés, Robin Hood equivocado. Europa quedaba coas materias primas e aseguraba mercados. Só Etiopía e Liberia quedaron fóra do reparto na Conferencia de Berlín de 1884. Os bocados máis grandes para Reino Unido, Bélxica, Francia. Alemaña e Italia chegaron tarde ao reparto. Portugal e España mantiveron colonias.  Canto custaría pechar a fenda que nós mesmos abrimos? Un plan para África non é caridade senón xustiza: perdoar a débeda histórica, transferir tecnoloxía, pechar caladoiros e deixar que os países procesen as materias primas. A revolución industrial empezou a envelenar o clima, agora segue a peaxe da nosa transición ecolóxica: coltán, litio, cobalto.  Antes, do século XVI ao XIX, ata 20 millóns de seres humanos foron arrincados das súas comunidades. Escravitude. O impacto en África foi devastador. Espida de recursos e xente nova colapsou. As sociedades fragmentáronse. Fronteiras trazadas con cartabón, artificiais. Inestabilidade futura. Hoxe, países que viven da pesca como Senegal e Gambia están a ser baldeirados de peixe polos barcos factoría chineses e da UE. Ollamos o mar coma se fose noso. África negra e invisibilizada. Na proxección do mapa Mercator aparece máis pequena que Groenlandia. Na realidade é quince veces máis grande. Cunha declaración de intencións: se a ves pequena, podes pisala. África non é só unha vítima. Medra en poboación mentres nós encollemos. A súa mocidade esixe un asento na mesa. Sen un plan Marshall da UE para África seguirán petando con forza nas portas de Europa. Ata derrubalas.