Галльский журналист сравнил политические манипуляции с путаницей между гигиеническими прокладками и наркотиками

A metáfora dos tampóns Coido que non me equivoco se aseguro que moitas persoas —seres pensantes, xa que logo— temos un depósito de metáforas para entender o mundo. Son o xeito máis gráfico de explicar as realidades, que non a realidade, porque esta móstrasenos sempre esquiva. O enguedello de datos e falsidades varias arredor da cátedra da muller do presidente do goberno só se pode construír, alén do propósito de danar a imaxe do seu cónxuxe, desde a ignorancia supina verbo do que significan e de como funcionan este tipo de cátedras, en nada equivalentes ás que requiren certas titulacións e, á súa vez, as expiden. Matinando nisto, na ignorancia guiada polo prexuízo, tan grata ao autoritarismo e á barbarie integrista, lembrei o que lle pasou a unha miña amiga, nacida belga, mais hoxe máis galega que moitos e moitas que se declaran tales. Sucedeu nos derradeiros días do franquismo, ou talvez nos primeiros tras a desaparición da ditadura. A policía nacional -daquela "os grises" pola cor do uniforme- entrou non sen violencia no seu domicilio porque o home, cantautor, na vangarda da nova canción galega, era permanente obxecto de desconfianza. Comezaron un rexistro tan exhaustivo como indiscriminado no que o gran descubrimento foron uns cilindros brancos recheos de algodón: tampóns hixiénicos, vaia. Pendurando un deles polo fío do extremo, o autor do achado berraba triunfante: "Droga, por riba teñen droga!" Por suposto que a miña amiga, nada eufemística ela, preguntoulle se a súa muller era unha excepción á regra —nunca mellor dito— e non a tiña ou tivera cada mes. (Ben sei que a aquela altura non era o uso de 'támpax' tan habitual; mais a ousadía e ausencia de rigor de moitos servidores públicos, si). De novidades hixiénicas e outros adiantos materiais, hai agora maior   coñecemento. En canto a cultura e memoria histórica, seica non. Porén, non interesa. De feito, un dos pimeiros obxectivos da extrema dereita é derogar a leis que as defenden.  A manipulación é máis doada se non sabemos de onde vimos e a onde nos encamiña un discurso ateigado de falsidades. E, se nese discurso se filtra algunha verdade, desaparece entre a cizaña como o trigo entre a planta invasora. Confeso que teño medo. Confeso que non me gusta o rumbo que están a tomar as cousas. Desexo outro futuro para quen vén detrás.  Sospeito que unha nova invasión dos bárbaros está ás portas e, neste caso, non son precisamente os estranxeiros, os de fóra do Imperio, como os epónimos do termo. Son os da verdade única, a propia, cerrada coma un niño de avésporas. Dentro moran elas e as larvas do racismo, a violencia, a burramia: os tampóns confundidos coa droga.