Иранский контрабасист потеряла дом, работу и инструмент в результате авиаудара

20 yıllık hayatı bir gecede enkaz oldu: Geriye sadece elleri kaldı... İranlı müzisyenin savaşla imtihanı İranlı kontrbas sanatçısı Parvaneh, bir ay içinde işini, evini ve 20 yıllık emeğiyle aldığı profesyonel enstrümanını kaybetti. Bombardımanın ardından otel odasında yaşayan müzisyen, “Benden alamadıkları tek şey ellerim” diyor. Savaş, müzisyen Parvaneh için Tahran’daki büyük trafik sıkışıklığıyla başladı. ABD ve İsrail’in saldırılarının başladığı sabah insanlar çocuklarını okullardan almaya ve kentten çıkmaya çalışıyordu. Parvaneh de Tahran dışındaki bir köye gitmeye karar verdi. Yanına birkaç günlük eşya aldı. En değerli varlığı olan kontrbasını ise evinde bıraktı. “Geçen yaz 12 günlük savaş gibi olacağını düşündük. En fazla birkaç gün sürer ve geri dönerdik” diyen Parvaneh, o günkü kararını şu sözlerle anlatıyor: “Yakınlardaki kısa bir gezi için bavulumu hazırladım. Hayatımı yanımda götürmek için bavulumu hazırlamadım.” TELEFON GELDİ: EVİ YOKTU İran'ın başkenti Tahran’da yaşayan gazeteci ve sosyolog Fateme Karimkhan’ın New Lines Magazine için kaleme aldığı yazıya göre, köye ulaşmasından birkaç saat sonra telefonu çalmaya başladı. Arkadaşları önce ne olduğunu açıkça söylemek istemedi. Sonunda gerçeği öğrendi: Tahran’ın Niloufar Meydanı yakınlarındaki evi, bombardımanda yıkılmıştı. New Lines’ın aktardığına göre 2 Mart gecesi bölgeye düzenlenen saldırılarda en az 20 kişi hayatını kaybetti. Ölenler arasında kafelerde yemek yiyenler, çalışanlar ve caddeden geçen siviller de bulunuyordu. ENKAZDA ÖNCE KONTRBASI ARADILAR Parvaneh ertesi gün Tahran’a döndü. Arkadaşları ondan önce enkaza ulaşmış ve müzisyenin en değerli eşyasını aramaya başlamıştı. Kontrbas bulundu. Ama kurtarılamamıştı. Enstrümanın ahşap ses tahtası parçalanmıştı. Parvaneh böylece aynı anda hem evini hem de geçimini sağlayan, en önemli aracını kaybetti. KONTRBASI ALMASI 20 YIL SÜRDÜ Enstrümanın hikâyesi Parvaneh’in müzik hayatının da hikâyesiydi. 19 yaşında müzik eğitimi almaya başladığında kendi kontrbası yoktu. Üniversitenin yalnızca bir kontrbası bulunuyordu. Sabah saat 06.00’da okula giderek derslerden önce çalışıyor, mümkün olduğunca uzun süre okulda kalıp enstrümanı kullanıyordu. Tatillerde kontrbası Tahran’dan Meşhed’e götürmesine izin verildiğinde ise, başka bir sorun ortaya çıktı. Büyük enstrüman için ikinci bir tren bileti alacak parası yoktu. Çözümü kontrbası koltuğa oturtmak oldu. Kendisi ise 12 saatlik Tahran-Meşhed yolculuğunu ayakta veya trenin koridorlarında geçiriyordu.Mezun olduktan ancak 10 yıl sonra, öğretmenlik ve konserlerden kazandığı parayla ,ilk kontrbasını alabildi. Profesyonel bir enstrümana geçebilmek için ise, 10 yıl daha para biriktirdi. Yirmi yıllık emeğin sonunda aldığı o kontrbas şimdi evinin enkazında parçalanmış halde yatıyordu. ÖNCE ORKESTRADAKİ İŞİNİ KAYBETTİ Ancak Parvaneh’in başına gelenler bombardımanla başlamamıştı. New Lines, müzisyenin Ocak ayında İran’da yaşanan protestolar ve şiddet olaylarından sonra Tahran Senfoni Orkestrası’ndaki yerini de kaybettiğini anlatıyor. Parvaneh protestolar sonrasında, sanatçıların başlattığı boykota katılmamıştı. Ancak yaşanan şiddetin ardından psikolojik olarak, sahneye çıkabilecek durumda olmadığını söylüyor. Fajr Müzik Festivali öncesinde orkestra şefine festivale katılamayacağını bildiren bir mektup yazdı ve radyoterapiye başlayan annesini görmek için Meşhed’e gitti. Tahran’a döndüğünde ise kendisine Tahran Senfoni Orkestrası ile ilişkisinin sona erdirildiği bildirildi. BİR AYDA İŞİ, EVİ VE ENSTRÜMANI GİTTİ İşini kaybetmesinden bir ay bile geçmeden Parvaneh bu kez yıkılan evinin önündeydi. Arkadaşları enkazın arasından hayatından geriye kalanları çıkarmaya çalışıyordu: Birkaç parça giysi, kırılmamış bir tabak, toprağa gömülmüş müzik notaları... Parvaneh o anı ise “Hayatımın yirmi yılı tek bir bavula sığmazdı.” diyerek anlatıyor. ŞİMDİ BİR OTEL ODASINDA Parvaneh bugün savaş nedeniyle evsiz kalan ve devlet tarafından otellere yerleştirilen, binlerce kişiden biri. Tahran’ın merkezindeki bir otel odasında yaşıyor. Günlerinin önemli bölümünü devlet dairelerine giderek, dilekçeler yazarak ve yardım alabilmek için durumunu tekrar tekrar anlatarak geçiriyor. New Lines’a göre Parvaneh için sorun artık yalnızca bir evin kaybedilmesi değil. İşini, evini ve mesleğini sürdürebilmesini sağlayan enstrümanını aynı dönemde kaybetmiş durumda. 'BENDEN ALAMADIKLARI TEK ŞEY ELLERİM' 45 yaşındaki müzisyen, 20 yılda kurduğu hayatı yeniden kuracak zamanı ve umudu olup olmadığını sorguluyor. İran’dan ayrılmayı da giderek daha fazla düşünüyor. Kontrbası yok. Orkestradaki işi yok. Evi yok. Ama hâlâ çalabiliyor. Parvaneh bunu New Lines’a şu sözlerle anlattı: “Bu savaş ve kaosun benden alamadığı tek şey ellerim.” Tek isteğinin yeniden yalnızca kontrbas çalan bir müzisyen olabileceği bir yer bulmak olduğunu söylüyor. Bombardımanda evini kaybetmesinin üzerinden beş ay geçmesine rağmen hâlâ “enkazın altından çıkamamış gibi” hissettiğini anlatıyor. Bir zamanlar Tahran Senfoni Orkestrası’nda çalan, kendi evinde yaşayan ve yıllarca çalışarak aldığı profesyonel kontrbasıyla hayatını kazanan Parvaneh’in bugün elinde kalan, kendi ifadesiyle, yalnızca elleri ve müziği. Odatv.com