Четыре голландца совершили рискованную переправу на водном самолете в Англию в 1941 году

Op de avond van die bewuste vijfde mei 1941 kwamen de mannen bij elkaar. De plannen werden nog eens doorgenomen, waarna de vier zich –om niet al teveel op te vallen- in twee groepjes opsplitsten. Ze stapten op Lijn 5 en liepen het laatste stuk van de bushalte naar de Minerva-haven. Onder de brug aldaar zouden ze elkaar dan weer treffen. Om kwart over tien zaten ze met z’n viertjes onder de brug gehurkt te wachten tot het twaalf uur was. Te middernacht zouden ze namelijk starten. Om kwart over elf kwam er iemand, waarschijnlijk een boerenarbeider, langs het kanaal fietsen. De man sprong opeens van zijn fiets, liep spiedend langs de brug, stapte weer op en reed weer verder. Hoewel deze persoon niet per se naar hen op zoek was geweest, vond men het toch beter niet onder de brug te blijven. De mannen renden een kilometer verder en gingen toen plat op de buik in een weiland liggen. Flinke slok Al snel begon men het flink koud te krijgen; zeker toen er ook nog een buitje regen viel. De meegenomen cognac kwam toen goed van pas en na een flinke slok voelden ze zich al weer een stuk beter. Ook de hete, sterke koffie uit de thermosfles deed wonderen en al gauw was men de koude vochtige grond vergeten en maakten sombere gedachten plaats voor een positieve kijk op de afloop van dit avontuur. Tegen een uur of één besloten ze de brug weer op te zoeken. Het zou nu wel veilig zijn, want na hun overhaaste vlucht hadden ze niemand meer gezien. Onder de brug begonnen ze met het opblazen van een meegebrachte rubberboot. Tegen ongeveer drie uur stapten ze daar in en voeren de haven binnen. De hemel was geheel bewolkt waardoor het aardedonker was. Brullend geluid Zo weinig mogelijk lawaai makend peddelden ze naar de T8W. Het viel nog lang niet mee om zonder herrie te maken van de wankele boot op het dobberende vliegtuig te stappen. Alles ging evenwel goed. Voorzichtig werden de beschermhoezen van de motoren afgenomen, waarna iedereen in het vliegtuig stapte. Toen iedereen uiteindelijk aan boord was, werd besloten om met opstijgen te wachten tot de vroege ochtend, want in het pikkedonker starten lokte niet erg en bovendien zouden de Duitsers door het brullend geluid van de motoren onmiddellijk gealarmeerd worden. Tegen half zes, het was op dat moment al helemaal licht, kwam er een wachtpost langs de haven wandelen. Plotseling bedachten de mannen zich dat ze de hoezen van de motoren verwijderd hadden. De schrik sloeg hen om het hart bij de gedachte dat hun plan, dat tot dan toe zo gladjes was verlopen, toch nog zou mislukken. De Duitse wacht liep gelukkig door. Niet verkeerd Een tweetal watervliegtuigen kwam overvliegen en dat was niet verkeerd. De Duitsers vlogen zelf dus ook al. Nu konden ze ook rustig opstijgen zonder al teveel op te vallen. Toch maar goed dat ze tot de ochtend gewacht hadden. Het grote moment was nu gekomen. De vlieger overzag zijn instrumentenbord en constateerde tot zijn genoegen dat de brandstoftank helemaal gevuld was. Zelf als ze een tijdje rond moesten dwalen was er nog geen man overboord. Het vliegtuig werd losgemaakt van de boei, waarna de linker motor werd gestart. Die pakte direct. Nu rechts. Gelukkig, die liep ook. Tot hun schrik sloeg de linker motor echter opeens weer af. Ze hadden te vroeg gejuicht. Waarschijnlijk was de motor nog te koud en te vochtig. Weer werd de motor gestart en na enig tegenspartelen deed hij het gelukkig weer. Wolkendek De start verliep verder heel normaal, alsof de vlieger nooit anders had gedaan, terwijl dit toch de eerste keer was dat hij in een watervliegtuig zat. Ze gingen vlak onder het wolkendek vliegen zodat ze bij verrassende ontmoetingen direct dekking konden zoeken. Vijfhonderd meter uit de kust meldde de man die op de achterste zitplaats had plaatsgenomen dat er vanaf het strand geschoten werd. Ook de anderen zagen nu het mondingsvuur van talloze kanonnen. Gladjes Zwarte wolkjes van ontploffende granaten waren er in hun nabijheid echter niet te zien, dus vlogen ze rustig verder. De overtocht verliep verder gladjes: de motoren deden het prima, terwijl ook de navigatie weinig problemen opleverde. Wáár ze de kust van Engeland zouden bereiken kon hen namelijk niet zoveel schelen. Ruwweg in westelijke richting vliegen was dan ook voldoende. Na vijf kwartier vliegen kwam de Engelse kust in zicht. De waarnemer zat al klaar met zijn rood-wit-blauwe vlag en de anderen met witte lappen om eventuele Engelse jachtvliegers duidelijk te maken dat ze goede bedoelingen hadden. De Engelse kustbewaking, die nu duidelijk de Duitse emblemen kon zien, begon ogenblikkelijk te vuren, gelukkig zonder iets te raken. De landing op zee was niet bepaald zachtjes te noemen, maar verliep zonder brokken. De Engelse kustbewakers, die het gewapper met de Nederlandse vlag en de witte doeken hadden gezien, staakten het vuren en beduidden de vliegers naar een iets verder gelegen stukje strand te taxiën. Eenmaal op Britse bodem sprongen de Nederlanders uit de Fokker en feliciteerden elkaar met de geslaagde ontsnapping. Daarna werden ze door Engelse militairen meegenomen. Iedereen kon namelijk wel een mooi verhaal ophangen over ontvluchten. De veiligheidsdienst zou een en ander wel eens grondig onderzoeken. Na een dag of wat werden de Engelandvaarders echter weer vrijgelaten, waarna ze de gelederen van de Nederlandse vliegers in Engelse dienst gingen versterken. Helaas kwam Govert Steen in 1942 om het leven toen zijn Spitfire boven Frankrijk werd neergeschoten door een Duits jachtvliegtuig. Na de oorlog kreeg hij postuum een hoge onderscheiding voor zijn dapperheid.