26-летняя мастер из Нидерландов строит уникальные гитары, отказавшись от банковских кредитов

Ver van de doorgaande weg ligt tussen de weilanden van Schuinesloot het huis van de ouders van Orla Strijker (26) met in de tuin een ’tiny house’ waar Orla woont. Naast het woonhuis staat haar werkplaats. Bij binnenkomst ruikt het er naar hout, lijm en lak. Langs de wanden hangt haar gereedschap en op de werkbank liggen meerdere projecten waar ze mee bezig is: het bouwen en repareren van gitaren. Orla Strijker beweegt zich met zelfvertrouwen tussen haar werkbank en machines. „Ik speel vanaf mijn negende gitaar en op mijn dertiende wist ik het: ik wilde gitaarbouwer worden. Mijn ouders steunden me onvoorwaardelijk zoals ze ook bij mijn broer en zus deden. Maar mijn grootste geluk was mijn leraar houtbewerking op het Vechtdal College in Hardenberg”, kijk ze terug. „Hij hoorde wat ik wilde en zei: ’dan ga je volgend schooljaar je eigen gitaar bouwen’. Dat werd een elektrische gitaar met mooie belijning door mijn zus die de opleiding ’pin striping’ en autospuiten deed.” Canada Op haar vijftiende kreeg Orla een baantje in de werkplaats van The Fellowship of Acoustics in Dedemsvaart. „Ik begon met gitaren versnaren, maar dat ging door naar kleine reparaties tot grotere. In Dedemsvaart ontmoette ze Sergei de Jonge, die al sinds 1969 akoestische gitaren bouwt. „Hij woont in Ottawa, waar hij ook cursussen geeft. Ik mocht bij hem komen. Eerst voor een cursus van vijf weken. Als dat zou klikken, dan kon ik een zes maanden durende ’apprenticeship’ (leerstage) bij hem volgen.” Op haar achttiende vertrok ze. Het benodigde geld kreeg ze, naast eigen spaargeld, door ’crowdfunding’ bijeen. „Toen ik in Canada aankwam voelde ik me er gelijk thuis. De vijf weken vlogen om en ik mocht blijven om het vak te leren. Het was heel hard werken, maar fantastisch.” Terug in Nederland richtte Orla samen met haar vader haar werkplaats in en in 2020 startte ze haar eigen bedrijf: Orla Guitars. „Ik heb ook dit helemaal zelf gefinancierd. Door part time te werken in Dedemsvaart kon ik de benodigde apparatuur kopen.” „Het is ook moeilijk voor te stellen, een meisje van twintig in de binnenlanden van Schuinesloot, maar men weet mij te vinden. De zaak draait nu nog voornamelijk op reparaties, maar ik krijg ook bestellingen voor op maat gemaakte gitaren. Daarbij spelen muziekstijl, model, wijze van spelen en de houtsoort een belangrijke rol. Dat is heel persoonlijk.” „Ik heb het geluk gehad dat ik een grote partij hout heb kunnen overnemen van een gitaarbouwer die stopte. Voor de aanschaf hiervan werd een lening bij de bank geweigerd. Ik was net twintig en ze dachten dat ik een soort naaiatelier wilde starten. Daar zagen ze geen toekomst in.” Orla moet er nu hartelijk om lachen. „Hout is kostbaar, want het moet minstens 25 gedroogd hebben, voor je het kan gebruiken voor het bouwen van een instrument. In die partij zaten ook houtsoorten die moeilijk of niet meer verkrijgbaar zijn. Ik kan voorlopig wel vooruit.” Gitaarkoffer Haar droom is volledig rondkomen van het bouwen van gitaren en incidenteel reparaties. „Als ik nu een bestelling krijg dan maak ik er drie tegelijk, dan kan ik in serie werken. De twee die ik voor mezelf bouw, heb ik dan in voorraad om te verkopen.” De instrumenten gaan natuurlijk niet zomaar achter in de auto weg. Orla heeft haar eigen ontwerp voor de gitaarkoffer, waar haar naam duidelijk op staat. Net als op de gitaren die ze maakt. „Ik verkoop ook al naar het buitenland. Nee, reclame hoef ik niet te maken, het geluid spreekt voor zich.”