В музее Бойманса-ван Бейнинген открыта концептуальная инсталляция «Пол из арахисовой пасты»

Ondanks de weeë lucht begin ik de pindakaasvloer te waarderen Beneden bij de balie valt direct de waarschuwing op. Mocht ik een pinda-allergie hebben, dan kan ik mijn plan beter laten varen. Even vraag ik me af hoe dat zit. Kunst is er toch niet om op te peuzelen? Toch komt me bij de derde trap in het Depot van Museum Boijmans Van Beuningen zo’n weeïge lucht tegemoet dat ik met opluchting bedenk dat het tussen mij en de pinda gelukkig snor zit. Dan sta ik eindelijk oog in oog met het werk waarvoor ik kom. De pindakaasvloer van Wim T. Schippers. In deze uitvoering blijkt het een zeshoekig vlak van 25 vierkante meter. Het bestaat uit 390 kilo Calvé-pindakaas (zonder nootjes), vakkundig opgestreken door een team stukadoors. Ter nagedachtenis aan de in juni overleden kunstenaar is dit conceptuele werk weer van stal gehaald. Tot 6 september te bezoeken. Wim T. Schippers is als de nar die de koning ervoor bewaart om al te zeer in zichzelf te gaan geloven Nieuwsgierigheid drijft me. Ik wil de wereld om me heen begrijpen. De uitdaging is haar serieus te nemen, juist waar ze niet meteen te vatten lijkt. Voor mij is die pindakaasvloer onontgonnen terrein. Ik zie mezelf niet als cultuurbarbaar. Het opborrelende gevoel van „o, maar dat kan ík zelfs” weet ik aardig te onderdrukken. Toch worstel ik hier met vragen. Kunst? Verspilling toch, of niet? Hoezo, waarom, waartoe? Zittend op een bankje neem ik waar dat het werk, ondanks de weeë lucht, bij alle bezoekers een soort vrolijke betrokkenheid oproept. Een vader en een dochter bespreken wat kunst is. Een ouder echtpaar geniet hoorbaar van een filmpje waarin de absurditeit van de dadabeweging in de kunst naar voren komt. Een jongeman lacht om vragen die kinderen er eerder bij stelden. Bijvoorbeeld waarom die vloer niet van chocopasta is. Een dame op leeftijd neemt het kunstwerk te serieus. Tijdens een omtrekkende beweging rond de zeshoek peinst ze hardop over de lengte van de zijden. „Wat denkt u?” vraagt ze, bij mijn bankje gekomen, „ze lijken toch verschillend?” „Volgens mij ligt dat meer aan de ruimte eromheen”, peins ik terug. Nu ja, deze dame maakt niet de fout van eerdere bezoekers. Die beschadigden het werk door er onverhoeds in te gaan staan. Wat moet ik met dit werk? Of met een museum dat 30.001 euro betaalde voor het concept? En de maatschappelijke discussie die dat in 2010 gaf? Door mijn duik in de pindakaas – overdrachtelijk uiteraard – neem ik mezelf serieus. Maar ook mijn lezers. Als columnist draag ik de verantwoordelijkheid om op waardige wijze ”te informeren, te opiniëren en te amuseren”. Dat noemden ze bij het RD als drieledige taak voor de christelijke krant. Enigszins voorbereid ben ik door mijn zoon, kunstdocent aan de Guido. „Pap, het feit dat wij er nu al vijf minuten over zitten te praten, laat zien dat ook deze kunst ertoe doet”, zegt hij. Hij kan het weten – net terug uit het Franse Metz, waar hij een met ducttape aan de muur van het Centre Pompidou vastgeplakte banaan bewonderde. Dat werk is echt al eens opgepeuzeld. Kunstenaar Maurizio Cattelan zoekt sensatie, zegt mijn zoon op een toon alsof dat alles verklaart. Maar nee, mee naar de pindakaasvloer hoeft hij niet. „Weten dat dat ding er ligt, is voor mij genoeg. Dat is precies het punt ervan.” Langzaam begin ik Wim T. Schippers een beetje te waarderen. Als querulant. Als de nar aan het klassieke hof. Het is de nuttige idioot die de koning ervoor bewaart om al te zeer in zichzelf te gaan geloven. Want, zo hebben conservatieve denkers het voor de hofnar opgenomen, de koning is God niet. Dat moet hij diep beseffen. Net als de kunstenaar, de wethouder en de kerkelijke ambtsdrager. Na een officiële toespraak van koningin Beatrix over kunst moet Schippers eens hardop hebben opgemerkt dat hij nog nooit zoveel onzin had gehoord. Prins Claus kon daarmee omgaan, vertelt de anekdote. Met zijn typerende glimlach stemde hij openlijk en hartgrondig met Schippers in. Leve de koning! Als we zo de querulant van het moment waarderen, kunnen we Schippers en zijn pindakaasvloer weer snel vergeten. Peter van Olst was journalist, later evangelist namens ZGG in Ecuador en is nu werkzaam bij Driestar Hogeschool als regisseur identiteit, vorming en burgerschap. Vond u dit artikel nuttig? Gerelateerd nieuws - Meer over - Columns - Dagelijkse column